Dark_Maiden

Άνγκελα τσούζει ε;;

2010-02-24T11:11:00.000+02:00

Απόκτησε κι εσύ μια βραχονησίδα! Μπορείς!

2009-10-15T10:59:00.005+03:00

Βρήκα έναν πολύ απλό τρόπο, να πραγματοποιήσω το όνειρό μου και να γίνω κάτοχος ιδιωτικού νησιού: θα μαζευτούμε με δυο-τρεις φίλους, θα βάλουμε ρούχα παραλλαγής (με το κατάλληλο make-up φυσικά!) και θα κάνουμε απόβαση μια βραχονησίδα.

Μετά, θα αρχίσουμε διαπραγματεύσεις με την ελληνική κυβέρνηση.
Θα τους απειλήσουμε με πόλεμο, αυτοί στάνταρ θα φοβηθούν κι έτσι θα μας την παραχωρήσουν!

Βρε καλώς την Αϊσέλ!!

2009-09-25T17:24:00.005+03:00

Υποψήφια με το κόμμα της Yeni Demokrasi (Τι; Δεν ξέρετε τούρκικα;; Οοοκ, της Νέας Δημοκρατίας), η αγαπητή Αϊσέλ θέτει υποψηφιότητα στο νομό της Ισκετσέ (της Ξάνθης, ντε!) Θαυμάστε την! Δεν είναι χαριτωμένη; Τουλάχιστον, δε φοράει μαντήλα.. Μην ξεχάσω, είναι φίλη της φίλης μου της Γκιουλμπεϊάζ (Καραχασάν - πρώην υποψήφιας Υπερνομάχη Δράμας-Καβάλας-Ξάνθης με το ΠΑΣΟΚ) και όπως θα διαπιστώσετε, μοιράζονται τις ίδιες ιδέες περί τουρκικής (τάχα μου) μειονότητας στη Θράκη, περί εκλογής των μουφτήδων από τη μειονότητα και λοιπών ωραίων...

Το φυλλάδιο της υποψήφιας αναφέρει εύγλωττα:

«Το όραμά μας:
-Να αποκτηθούν τα βασικά δικαιώματα της τουρκικής μειονότητας που πηγάζουν από Διεθνείςς Συμφωνίες και το κεκτημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
-Η άρση του συνόλου των εμποδίων στην εκπαίδευση και ομιλία στην δεύτερη επίσημη μητρική γλώσσα της μειονότητας, την Τουρκική.
-Η βελτίωση του οικονομικού επιπέδου των μελών της τουρκικής μειονότητας.
-Να αναγνωρισθεί η εθνική ταυτότητα της μειονότητας.
-Κάθε κοινότητα πρέπει, να έχει τη δυνατότητα να εκλέγει τον θρησκευτικό της ηγέτη.
-Δεσμεύομαι να συνεχίσω τον αγώνα που ξεκίνησα το 1997, που είχε ως αποτέλεσμα την κατάργηση του άρθρου 19, για την επανάκτηση των πολιτικών δικαιωμάτων των Ανιθαγενών.
-Υπάρχει μια λανθασμένη εικόνα, όσον αφορά τη γυναίκα της μειονότητας, με την απόφασή μου με τον πολιτευτώ, προσδοκώ να αλλάξω την εικόνα αυτή και να ενεργοποιηθούμε πιο δυναμικά στα κοινωνικά προβλήματα.»

Κι αυτοί στην Αθήνα, κοιμούνται ύπνον βαθύ!

2009-09-24T10:56:00.002+03:00

Ευαγγελάτε, αφού τόσο καιρό στάζ΄, γιατί δε φωνάζεις έναν υδραυλικό να το φτιάξ' ;;;;;;; Θα σου έρθει τρελός λογαριασμός της ΕΥΔΑΠ και θα τρέχεις!!!!!!

2009-05-21T11:29:00.004+03:00

Χθες, όλως τυχαίως, ο Τσιπράκος επισκέφθηκε εν όψει Ευρωεκλογών, μία (εντελώς τυχαία) φαρμακοβιομηχανία, ενός (εντελώς τυχαίου) φαρμακοβιομήχανου (Γιαννακόπουλος), με τον οποίο (εντελώς τυχαία) είχε διαφορές πριν καιρό για το γήπεδο του Παναθηναϊκού και αντιμετώπισε την κατακραυγή των απανταχού πρασίνων.
Έτσι λοιπόν, (εντελώς τυχαία) ο Τσιπράκος είδε ανοιχτή την πόρτα της (εντελώς κυριλέ) φαρμακοβιομηχανίας και είπε, να μπει να μιλήσει στους (εντελώς κυριλέ-με πάλλευκες ποδίτσες) εργαζόμενους, για να τους πει, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στο πλευρό των σκληρά εργαζομένων και λοιπές παπαριές.

Έβγαλα το εξής συμπέρασμα: Ο Τσιπράκος φοβάται τη μουτζούρα!

Αφελές το συμπέρασμα βέβαια, το ξέρω.

Ο Τσιπράκος δεν πάει στα ναυπηγεία/εργοστάσια κλπ, γιατί θα λερώσει το τίμπερλαντ παπουτσάκι με την κωλομουτζούρα.
Άσε που μετά θα πρέπει να σφίξει τα βρωμόχερα όλων αυτών εκεί πέρα, που πολύ πιθανόν να βρωμάνε κιόλας, αφού δε δουλεύουν σε κυριλέ χώρους με κλιματισμό και όλα τα κομφόρ.

Εντελώς τυχαία επίσης, η κάμερα έπιασε τον Τσιπράκο να μιλά με απολογητικό ύφος (μου θύμισε τον Αρτέμη Μάτσα στο ρόλο του ρουφιάνου, για κάποιο περίεργο κι εντελώς τυχαίο -φαντάζομαι- λόγο) στον Παύλο Γιαννακόπουλο, στον οποίο ανήκει η εν λόγω φαρμακοβιομηχανία.

Μέχρι πού θα φθάσει η κατάντια του Τσιπράκου, αυτό θέλω να δω.
Κι ως πότε το βουτυρόπαιδο θα υποτιμά τη νοημοσύνη μας.
Εντελώς τυχαία επίσης, κλείνω εδώ τις σκέψεις μου, γιατί πολύ φοβάμαι, πως θα πω πολύ χειρότερα πράγματα.

ΒΡΕ ΟΥΣΤ!!!!!!

2009-05-19T16:04:00.002+03:00

Πρόεδρε, φέρε το Rijkaard!!!!
Σε πληζάρω δηλαδή!

2008-12-30T11:17:00.008+02:00

Κατά τον Αμός Οζ (διάσημος Ισραηλινός συγγραφέας) το Ισραήλ δε βομβαρδίζει γυναίκες και παιδιά.
Απλώς, επιτίθεται κατά της Χαμάς, η οποία ουσιαστικά (κατά τα λεγόμενά του) είναι η αποκλειστική υπεύθυνη για όλα.
Κρίμα, γιατί τον είχα σε εκτίμηση.
Διερωτώμαι, πώς ένας διανοούμενος άνθρωπος, με τέτοια μόρφωση, θεωρητική και κοινωνική, μπορεί να είναι τόσο στενόμυαλος, να φοράει παρωπίδες και να μη βλέπει αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια του.

Δηλαδή, αυτό:

και αυτό:
καθώς επίσης και αυτά:

Κύριε Οζ,
φταίει ΚΑΙ η Χαμάς. Φταίει γιατί κι εκείνη σκοτώνει αθώο κόσμο.
Όμως, ανοίξτε επιτέλους τα μάτια σας και μη διαστρεβλώνετε την αλήθεια:
Παιδιά και αθώοι πεθαίνουν κατά εκατοντάδες!
Η σφαγή αθώων, από όπου κι αν προέρχεται, είναι απόλυτα καταδικαστέα και θα περίμενα (ήλπιζα, καλύτερα) μια πιο ευαίσθητη και ρεαλιστική προσέγγιση από ένα μυαλό σαν το δικό σας.
Γιατί καρδιά δε νομίζω τελικά πως έχετε...
Δείτε τα μάτια αυτών των παιδιών κι ελπίζω, να νιώσετε κάτι πιο ανθρώπινο...

2008-12-29T11:26:00.004+02:00

Κι όσο εμείς γιορτάζαμε και γλεντούσαμε για τα Χριστούγεννα,
παιδάκια και άμαχοι σφαγιάζονταν από τον ισραηλινό στρατόστο πονεμένο εκείνο κομματι γης.
Ως πότε θα μένει ο υπόλοιπος κόσμος απαθής;
Ως πότε πόνος, δάκρυα και αίμα;
Ο νέος και -υποτίθεται- ελπιδοφόρος πλανητάρχης όχι μόνο δεν καταδίκασε τη σφαγή, αλλά οι ΗΠΑ μέσω του εκπροσώπου τους στον ΟΗΕ σιγοντάρησαν -πάγια τακτική χρόνων- το Ισραήλ, που τραβά για μια ακόμα φορά το σκοινί.

Ας μπει ένα τέλος εδώ!
Αρκετά!

Φτου σου και πάλι!

2008-12-18T13:22:00.002+02:00

Μάλιστα!
Ο δολοφόνος του 15χρονου Αλέξανδρου, προφανώς υπό τις παροτρύνσεις του συνηγόρου του, άρχισε να το παίζει τρελλός, προκειμένου προφανώς να επικαλεστεί ψυχικά προβλήματα!
Άρχισε λέει να φωνάζει στο κελί του, ότι βλέπει δαίμονες.
Αφού είδαν και απόειδαν, ότι δε θα αποφυλακιστεί με περιοριστικούς όρους, σκέφθηκαν να παίξουν το χαρτί "είμαι-τρελλος-και-γι' αυτό-σκότωσα-το-παιδί", σε συνδυασμό με το χαρτί "δε-φταίω-εγώ-ο-δαίμονας-φταεί-που-με-κυρίευσε"!
Φτού σου δολοφόνε!

2008-12-12T12:11:00.002+02:00

Βιντεοσκόπησε κι εσύ έναν μπάτσο! Μπορείς!
Ξύλο σε ανυπεράσπιστους μαθητές και τσαμπουκά αυτοί;
Κάμερες εμείς, για να υπάρχουν αποδείξεις.
Δεν είναι πανάκεια, αλλά σιγά-σιγά η ψυχολογία του κόσμου θα αλλάξει και η αλήθεια θα αναδειχθεί στη συνείδηση του λαού.
Τουλάχιστον, έτσι ίσως το σκέφτονται διπλά, πριν σαπίσουν στο ξύλο κανένα πιτσιρίκι.
Καθίκια!

2008-12-10T16:02:00.006+02:00

ΦΤΟΥ ΣΟΥ !!!!!
Σκότωσες το παιδί και δε ζήτησες ούτε μία συγγνώμη!
Δεν εξέφρασες καν τη λύπη σου για το έγκλημα που διέπραξες!
Και σα να μην έφτανε αυτό, σκυλεύεις τη μνήμη του παληκαριού με ανυπόστατες κατηγορίες και συμπεράσματα!
ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ!!!!!

2008-12-08T10:39:00.003+02:00

Τόσα χρόνια Έλληνα, κάθεσαι βολεμένος στον καναπέ σου και δε μιλάς.
Βλέπεις την αστυνομική βία και κάνεις τον σταυρό σου, γιατί δεν είναι το δικό σου παιδί που βαράνε. Δεν είναι το δικό σου παιδί, που το σαπίζει στο ξύλο μια ...ζαρντινιέρα.
Τόσα χρόνια Έλληνα, βλέπεις στις ειδήσεις τον κάθε μπάτσο κομπλεξικό κακομοίρη, να χτυπάει ανεξέλεγκτα το μετανάστη, ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας.
Τόσα χρόνια Έλληνα, βλέπεις τον μπάτσο να σε γράφει στ'αρχίδια του, να μη σε προστατεύει -όπως είναι η δουλειά του-, να πουλάει "προστασία", να διευκολύνει τη διακίνηση των ναρκωτικών, να χέζει τα σώβρακά του μπροστά στον κάθε επώνυμο μαλάκα, γιατί βλέπεις εκεί "δεν τον παίρνει" να κάνει μαγκιές.
Τώρα Έλληνα, άλλη μια μάνα έχασε το παιδί της!
Δεκαπέντε χρονών μωρό, κωλοΈλληνα!
Που πήγε με τους φίλους του να πιεί ένα καφεδάκι κι έτυχε να συναντήσει τον καβλωμένο σκατόμπατσο, που -όπως διατυμπάνιζε- με την πρώτη ευκαιρία θα σκοτώσει "ένα από αυτά τα κωλόπαιδα"!
Και αυτός ο κόπρος δεν έχει καν τα αρχίδια να παραδεχθεί, ότι το σημάδεψε το παληκαράκι!
Μόνο προσπαθεί, να μιλήσει για νόμιμη άμυνα και εξοστρακισμό σφαίρας.
Ποια νόμιμη άμυνα ρε; Κινδύνευες ολόκληρο γομάρι, από ένα αγόρι 15 χρονών;

Μη μου το παίζεις λοιπόν δήθεν θλιμμένος και συγκλονισμένος.
Τόσα χρόνια τα βλέπεις και το βουλώνεις.
Τόσα χρόνια βολεύεσαι στην αφασία της τηλεόρασής σου.

Αύριο, εύχομαι να μην είναι δικό σου το παιδί που θα ξεψυχά σε ένα δρομάκι της Αθήνας...

Καλό ταξίδι, παληκάρι μου...
Κουράγιο στη μάνα, της οποίας πλέον ο πόνος θα είναι μόνιμος σύντροφος...

2008-12-01T11:10:00.002+02:00

Play it safe!

Φορέστε "σκουφάκι" στο αντικείμενο του πόθου σας ;)
Το AIDS είναι ακόμα εδώ. Ας το διώξουμε!

2008-11-25T22:21:00.000+02:00

Μια καινούργια μέρα ανατέλλει...
Και είναι υπέροχη!!!

2008-09-17T11:42:00.012+03:00

Η Λατινική Αμερική φλέγεται!!

VIVA LA REVOLUTION!!!!
HASTA LA VICTORIA SIEMPRE!!!!

2008-07-29T12:42:00.002+03:00

Όχι ρεεε!
Όοοοχι τον Μπασινά!
Αν είναι δυνατόν!!
Προσπαθείτε, να μας κάνετε να σιχαθούμε την ομάδα;;;;;
Γκρρρρρρρρρρρρρρρρ!

2008-06-25T12:11:00.005+03:00

Επιτέλους, έστω και δώδεκα χρόνια μετά

ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΑΤΕ!!!

Βέβαια, από την πρώτη στιγμή, ήσασταν ήρωες στη συνείδηση και στις καρδιές όλων μας.

Το θέμα ΑΣΦΑΛΩΣ και δεν έχει να κάνει με τα χρήματα που επιδικάστηκαν, αλλά με το γεγονός ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ αναγνωρίστηκε και με τον πλέον επίσημο τρόπο η εμπλοκή και υπαιτιότητα της Τουρκίας (του τουρκικού βαθέως κράτους, καλύτερα) στη δολοφονία όχι μόνο των Ισαάκ και Σολωμού, αλλά και πλήθους άλλων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, που τόλμησαν να παλέψουν για την ελευθερία τους.

Υποκλίνομαι, για μία ακόμα φορά...

2008-06-23T12:00:00.003+03:00

Λίγο περίεργα δε μας τα λένε οι Αμερικανοί, βγάζοντας ξαφνικά σενάρια περί συνεργασίας Ελλάδας - Ισραήλ σε "παιχνίδια πολέμου", τα οποία -δήθεν- αποτελούν πρόβα επίθεσης κατά του Ιράν;
Δε σας βάζει σε σκέψεις;
Μήπως, λέω εγώ τώρα, η όλη κίνηση της ύποπτης διαρροής "πληροφοριών" από την αμερικανική πλευρά, έχουν να κάνουν με την πικρία τους για το πρόσφατο σφιχταγκάλιασμα της Ελλάδας με τη Ρωσία, αλλά και την επικείμενη αγορά αεροσκαφών από τη Γαλλία;
Μήπως τα αμερικανάκια βλέπουν, ότι χάνουν έναν καλό πελάτη (πελάααααααατες μου!) και προσπαθούν να μας τραβήξουν το χαλινάρι;

Λέω, μήπως;;

Και τι συνέπειες θα έχει αυτό για την Ελλάδα;
Μήπως ασκείται έμμεσα πίεση υπό το φόβο τρομοκρατικών επιθέσεων από τους οργισμένους Άραβες;

Ίσως όλα αυτά αποτελούν σενάρια επιστημονικής φαντασίας και τραβηγμένα από το μαλλί, αλλά μήπως τα τελευταία χρόνια δεν έχουμε δει πολλά τέτοια σενάρια, να παίρνουν σάρκα και οστά;

2008-06-20T10:48:00.004+03:00

Καλωσήρθες (και πάλι) Θοδωρή!!

Άντε και με τις κούπες φέτος!!

(Να τη σπάσουμε επιτέλους στα βαζελάκια :) )

2008-06-13T10:30:00.010+03:00

ΓΙΑΤΙ;;;;

Τι κοινωνία είναι αυτή που ζούμε, τελικά;

Εύχομαι όποιοι κερατάδες ευθύνοται, με οποιονδήποτε τρόπο, να τους κυνηγούν τα βλέμματα αυτών των δύο μωρών και ησυχία να μη βρίσκουν!

Εύχομαι να πεθάνουν σε βαθειά γεράματα (γιατί ο θάνατος είναι γλυκός, είναι λύτρωση), παρέα με τις τύψεις τους, που θα τους κατατρέχουν και θα τους τρελαίνουν.

Η Αστυνομία τι έκανε;

Μήπως επειδή ήταν κατσιβελάκια (τσιγγανάκια), δεν έδωσε και πολλή σημασία;

Αν ήταν τα δικά τους παιδιά; Θα γύριζαν ανάποδα γη και ουρανό, για να τα βρουν.
Γι' αυτά τα δύο μωρά ΔΕΝ το έκαναν. ΔΕΝ έψαξαν.

Ντροπή μας, σε όλους μας.

Η κοινωνία μας είναι ακριβώς, όπως τη διαμορφώνουμε εμείς.
Είναι καθρέφτης μας.
Είναι ένα τέρας, σαν κι αυτό που κρύβουμε μέσα μας, τελικά.

2008-06-05T15:54:00.002+03:00

Παγκόσμια Ημέρα Προστασίας του Περιβάλλοντος η σημερινή.
Η Γη, η Γη μας, αιμοραγεί!
Ας κάνουμε επιτέλους κάτι!

Μη σκέφτεστε "τι μπορούμε, να κάνουμε;"
Υπάρχουν πάντα απλές, μικρές κινήσεις, που βοηθούν, όπως:
Κλείνετε τις συσκευές σας από το διακόπτη, όταν δεν τις χρησιμοποιείτε.
Μη χρησιμοποιείτε άσκοπα ηλεκτρονικές συσκευές.
ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ!
Μην αφήνετε το νερό της βρύσης, να τρέχει άσκοπα, ενώ πχ πλένετε τα δόντια σας.
Μην πετάτε αναμμένα τσιγάρα κοντά σε ξερόκλαδα ή σκουπίδια.
Μην παρατάτε τα σκουπίδια σας στην παραλία μετά το κολύμπι σας.

Σας φαίνονται δύσκολα; Όχι βέβαια!
Αν όλοι κάνουμε έστω ένα μικρό βήμα, ίσως υπάρχει ακόμα ελπίδα γι'αυτόν τον έρμο τον πλανήτη.

2008-05-23T10:19:00.002+03:00

Η διεθνής τιμή του πετρελαίου ξεπέρασε τα 130 δολάρια το βαρέλι!
Πού είστε ακόμα!

Θα δείτε σε λίγες μέρες κι άλλες ανατιμήσεις, κυρίως σε αγαθά πρώτης ανάγκης.
Πάρτε το χαμπάρι: Τα λεφτά μας δεν θα έχουν ούτε τη μισή αξία σε λίγο καιρό!
Θα το σκεφτόμαστε ακόμα και πριν αγοράσουμε κωλόχαρτο και γάλα για τα παιδιά!

Νιώθετε, να πνίγεστε;;;

Ως πότε;

2008-05-19T11:29:00.003+03:00

Η απεργία των βυτιοφορέων έληξε.
Η τιμή της βενζίνης, γιατί δεν έπεσε;;;;;
Πόσο κορόιδα είμαστε τελικα;

Εσείς πόσο κορόιδο αισθάνεσθε σήμερα;;

2008-05-16T15:21:00.003+03:00

(φωτό από "ΤΑ ΝΕΑ")
Ας κάνουμε κάτι γι' αυτόν τον έρμο τον πλανήτη, ΓΑΜΩΤΟ!

Δηλαδή, τι άλλο πρέπει να γίνει;
Να βγάλει μια μούτζα να μας ρίξει ή να πάρει ένα ματσούκι να μας κυνηγάει;

Ξέρω, δε βγάζω νόημα, αλλά όταν διάβασα το ρεπορτάζ για τα ζώα υπό εξαφάνιση, εξαγριώθηκα.
Εξαγριωθείτε μαζί μου!
Ίσως είναι ο μόνος τρόπος, να ξυπνήσουμε και να δούμε γύρω μας τι γίνεται.
Δε φτάνει όμως αυτό!
ΚΑΝΤΕ ΚΑΤΙ!
ΑΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΚΑΤΙ!
Από το ελάχιστο ξεκινούν οι επαναστάσεις.

2008-05-12T22:58:00.002+03:00

ΠΡΟΣΟΧΗ!
ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΑΝΤΕΧΟΥΝ!
ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΓΕΛΙΟ!!!!!!

Τα παιδιά είναι άπαιχτα!!
Θερμά συγχαρητήρια από μένα!!

2008-05-09T16:42:00.006+03:00

Δευτερη τεσσάρα μέσα σε δέκα μέρες;;;;;;;;

Είναι δυνατόν;;;;;;

Κι από τους Άρη - Ντούσαν για να τσούζει πιο πολύ!

Δεν είδα το Ριβάλντο να σηκώνει τέσσερα δαχτυλάκια αυτή τη φορά.
Εμ, φίλε μου, η αλαζονεία και η έπαρση -που μας το παίζεις και καλός Χριστιανός- πληρώνονται!

Χαχαχ, σε τιμώρησε ο Ύψιστος (τον οποίο επικαλείσαι συνεχώς) φαίνεται, για να μάθεις να είσαι ταπεινός και αληθινός ;-)
Περαστικά σου εύχομαι! Όχι τίποτα άλλο, αλλά μου είσαι και σε κρίσιμη ηλικία!

Κατά τα άλλα, δεν πιστεύω να υπάρχει ακόμα έστω και ένας οπαδός της ΑΕΚ, που να πιστεύει ότι αδίκως έχασαν το πρωτάθλημα και πως είναι η ομάδα του η ηθική πρωταθλήτρια.
Τον Ντέμη δεν είδα επίσης, να βγει να μας πει, ότι η ομάδα του παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο φέτος.

Γκούχου γκούχου!

Φιλιά και περαστικά!

2008-05-05T11:11:00.004+03:00

Τι κοινό έχουν η Ελένη Λουκά

και ο Ριβάλντο;

Δηλώσεις Ριβάλντο (4 Μαϊου 2008): "Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού έχει ανάγκη το Θεό"!!!!!

Και η γραφικότητα έχει τα όριά της, δε νομίζετε;

Ουουυυυυ Sokratis! Σιξ χάντρεντ εντ σίξτυ σιξ!!!!!! Ουυυυυ!!
Παπ γκο χομ!

Εντωμεταξύ, ποτέ δεν περίμενα, ότι ένας παίκτης τέτοιου βεληνεκούς θα ήταν τόσο κότα!
Όταν ρωτήθηκε για το εξώδικο που έλαβε από τον Κόκκαλη, σχετικά με τις δηλώσεις του περί στημένων πρωταθλημάτων, δείτε τι απάντησε:

"Θα πρέπει να αποδείξει πρώτα αυτά που λέει για μένα. Εγώ είμαι ήσυχος και το θέμα το χειρίζονται οι δικηγόροι μου. Ο,τι λέω εγώ το λέω μπροστά στις κάμερες. Όταν αποδείξει τα λεγόμενα του και οι δικηγόροι θα κάνουν τη δουλειά τους"!!!!!

Κότα!!!

(Σημ.: Δε συμπαθώ τον Κόκκαλη, λέμε! Αλλά, ο Ριβάλντο έχει χάσει προ πολλού το δίκιο του).
Εντωμεταξύ, δεν είδα χθες να δείχνει τέσσερα δάχτυλα για τα γκολ που φάγανε από το Βάζελο!

2008-05-01T20:44:00.004+03:00

Θ' ανοίξει τα μάτια της το πρωί.
Το πρώτο πράγμα που θα κάνει, είναι να γυρίσει αριστερά το κεφάλι και να κοιτάξει.
Όχι, δεν είναι εκεί.
Ούτε κι αυτό το πρωινό.
Το μαξιλάρι στη θέση του, το σεντόνι σε κείνη τη μεριά, κρύο.
Δεν είναι εκεί, για να το κρατήσει ζεστό.

Ύπνο και ησυχία δε βρήκε το βράδι.
Θα γυρίσει το πρόσωπο.
Θα κοιτάξει το ταβάνι.
Θα κλείσει τα μάτια.
Μια φωνή μέσα της, θα της πει "Σήκω".
Δε θέλει, να σηκωθεί. Όχι.
Μα, αργά, θα τραβήξει τα σεντόνια.
Δεν είναι μέσα στο σώμα της. Σαν να το κινεί κάποιος άλλος.

Θα βγάλει την πυτζάμα, θα βάλει τα ρούχα της ημέρας.
Αλλάζει ρούχα, μα διάθεση δεν αλλάζει.
Το μυαλό της είναι τόσο φορτωμένο, που οι σκέψεις πια δεν μπορούν, να ιεραρχηθούν, δεν μπορούν ν'αναδυθούν.
Άλλη μία μέρα, που θα πρέπει να τη ζήσει.
Άλλη μία μέρα, που θα πρέπει να την αντέξει.

Δεν είναι εκεί, ούτε κι αυτό το πρωινό.
Να τη φιλήσει τρυφερά, να της πει "Καλημέρα. Καλή δουλίτσα"!
Θα πάρει την τσάντα, θα κλειδώσει το σπίτι και θα φύγει.
Το σπίτι, που μέσα του κρατά τις αναμνήσεις του, τη μωρωδιά του.

Όταν γυρίσει το απόγευμα, θα είναι πάλι τα ίχνη του εκεί.
Όχι πως θα έχουν φύγει από μέσα της καθόλου.
Η μέρα θα κυλήσει αργά, λεπτό προς λεπτό.
Και το βράδυ που θα ξαπλώσει, θα γυρίσει πάλι το κεφάλι αριστερά.
Με την ελπίδα πως θα είναι απόψε εκεί, να την κρατήσει στην αγκαλιά του όλο το βράδυ, να τη βοηθήσει να κοιμηθεί επιτέλους και να βρει λίγη από τη γαλήνη, που τόσο απεγνωσμένα αναζητάει ...

2008-05-01T15:31:00.004+03:00

Έχεις χάσει ποτέ κάτι, που αγαπάς πολύ;
Κάτι, χωρίς το οποίο, η ζωή σου είναι λειψή;

"Ohne dich, kann ich nicht sein" λένε Rammstein.
"Χωρίς εσένα δεν μπορώ να υπάρχω"...

Το έχει νιώσει ποτέ αυτό το συναίσθημα, να κυλάει μαζί με το αίμα στις φλέβες σου ;
..........

2008-04-29T19:32:00.005+03:00

Ένα μικρό μαύρο κουμπάκι είναι.
Τόσο δα.
Θέλω να το πατήσω.
Να τα σβήσω όλα.
Να τα διαγράψω.
Ίχνος να μη μείνει από μνήμες, αρώματα, αγγίγματα.
Ίχνος και από τα λόγια, τις σκέψεις, τα βλέμματα.
Δεν έχω κάνει back-up.
Αν το πατήσω, χάνονται όλα.
ΟΛΑ.
Δε θα μείνει δάκρυ, χαμόγελο, δευτερόλεπτο ύπνου στην αγαπημένη αγκαλιά.
Δε θα μείνει πρωινό ξύπνημα, χάδι στο μάγουλο, πεταχτό φιλί στα χείλη.
Θα το πατήσω.
Το πατάω.
A Dios...

2008-03-28T11:20:00.007+02:00

Τι θα γίνει με αυτόν τον Σπανουδάκη;
Δεν έχει παραξενευτεί κανείς, με το γεγονός ότι ο -κολλητός- του (πρωθυπουργού) Κωστάκη προωθείται τόσο απροκάληπτα;
Εντάξει, έχει γράψει ωραία μουσική.
Ατμοσφαιρική, επιβλητική, η οποία χρησιμοποιήθηκε (ξεσκίστηκε θα έλεγα, αλλά δε μου το επιτρέπει η ανατροφή μου με μπαλέτο, γαλλικά και πιάνο) κατά τη διάρκεια και των δύο προεκλογικών εκστρατειών του Κωστάκη, για να ξεσηκώνει (;!) τα παθιασμένα πλήθη νεοδημοκρατών.
Από το να τον χρησιμοποιείς όμως στον προεκλογικό σου αγώνα, διαφημίζοντάς τον ουσιαστικά σε ολόκληρη τη χώρα (που είναι μάλλον θεμιτό), μέχρι να τον "σπρώχνεις" τόσο ξεδιάντροπα, εκμεταλλευόμενος τη συγκυρία των Ολυμπιακών Αγώνων, υπάρχει τεράστια απόσταση.
Κι εξηγούμαι:

" ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΑΜΑΤΗ ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗ, «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ-ΔΡΟΜΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΣ» - ΕΠΙΣΗΜΗ ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
ΠΕΚΙΝΟ - GRAND NEW THEATRE - 19 Οκτωβρίου 2007
Διεύθυνση Ορχήστρας: Ανδρέας Πυλαρινός
Διεύθυνση Χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου
Δεκατρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του έργου «Αλέξανδρος», ο Σταμάτης Σπανουδάκης περπατάει μουσικά, μαζί με τον αγαπημένο του ήρωα, μέχρι τα βάθη της Ασίας. Στην Κίνα, ο συνθέτης θα παρουσιάσει το νέο έργο «Αλέξανδρος-Δρόμοι που δεν περπάτησες». Ο Σταμάτης Σπανουδάκης γράφει για μεγάλη συμφωνική ορχήστρα, ελληνικά και κινεζικά λαϊκά όργανα και χορωδία. Συμμετέχει η Ορχήστρα και η Χορωδία της ΕΡΤ".

και:

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΣΠΑΝΟΥΔΑΚΗΣ -"ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ-ΔΡΟΜΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΣ"

Η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή στο πλαίσιο των τελετών για την παράδοση της Ολυμπιακής Φλόγας στο Πεκίνο, διοργανώνει το Σάββατο 29 Μαρτίου 2008, μια μοναδική συναυλία με τον διεθνούς φήμης Έλληνα σύνθετη Σταμάτη Σπανουδάκη, παρουσιάζοντας το καινούργιο του έργο «Αλέξανδρος - Δρόμοι που δεν περπάτησες».

Δύο παραδείγματα παρέθεσα.
Απλά και ουσιαστικά.
Βέβαια, για να είμαι δίκαιη, κατά τη διάρκεια του πολιτιστικού έτους της Ελλάδας στην Κίνα, που διαρκεί από το Σεπτέμβριο του 2007 έως το Σεπτέμβριο του 2008, παρουσιάστηκαν έργα και άλλων Ελλήνων δημιουργών και καλλιτεχνών, οι οποίοι εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (πχ Ξαρχάκος - θα γίνει τον ερχομενο Σεπτέμβρη η συναυλία) είναι νεκροί, άρα δε χρειάζονται τη διαφήμιση του Κωστάκη, για να μιλάμε στυγνά και πραγματιστικά.

Και κάτι τελευταίο: Δε φαντάζομαι ο κύριος Σπανουδάκης, να συμμετέχει στις προαναφερθείσες συναυλίες αφιλοκερδώς; Εεεε; Εσείς τι λέτε;

Σας αφήνω στις σκέψεις σας.

2008-03-06T16:17:00.008+02:00

Ρόμπα!
Αυτό είσαι εσύ, που κλέβεις κείμενα άλλων, γιατί πολύ απλά δεν έχεις το μυαλό ή το συναισθηματικό κόσμο, να νιώσεις, για να γράψεις.
http://xazouli.pblogs.gr/2008/03/205035.html
http://xazouli.pblogs.gr/2008/03/dakry.html
Δε σου έφτανε το ένα, αλλά έκλεψες δύο κείμενα! Από τα συνολικά πέντε που έχεις αναρτήσει, τα δύο είναι δικά μου.
Μέχρι και τις ίδιες φωτό έχεις βάλει.
Τα κείμενά μου μεταφέρθηκαν ΑΥΤΟΥΣΙΑ, αφού δεν μπήκες καν στον κόπο, ν' αλλάξεις έστω κι ένα κόμμα.

Κείμενο πρώτο:

Κυριακή, Φεβρουάριος 04, 2007

Τίτλος: Σε ξερίζωσα..

Κείμενο δεύτερο:

Τετάρτη, Οκτώβριος 18, 2006

Τίτλος: Δάκρυ

Εύγε! Κερδίζεις το βραβείο της ανοιχτής παλάμης!
Σου συνιστώ, να το κόψεις το άθλημα.
Γιατί το μόνο που καταφέρνεις είναι, να δείχνεις πόσο ρηχό άτομο είσαι.
Η πνευματική ιδιοκτησία είναι κεκτημένο αγαθό.
Η κίνησή σου είναι -επιεικώς- αψυχολόγητη.
Νόμιζες, ότι δε θα το ανακαλύπταμε όλοι, όσοι έχουν βληθεί από σένα; Είναι μικρός ο κόσμος τελικά.
Ευχαριστώ εκείνον που με ενημέρωσε. Νά'ναι καλά!
Μέχρι εδώ, αρκετα με τους κακομοίρηδες χωρίς έμπνευση!

2008-02-27T13:39:00.006+02:00

Επιστρέφοντας από το εξωτερικό με μία πτήση της Ολυμπιακής, έγινα μάρτυρας μιας εξαιρετικά ενδιαφέρουρουσας στιχομυθίας.
Μετά το γεύμα, που σερβιρίστηκε από ευγενέστατες (και κούκλες!) αεροσυνοδούς, σε ένα φοβερό αεροσκάφος με ατομικές οθόνες σε κάθε κάθισμα και όλα ήταν πολύ καλά.
Το γεύμα πραγματικά καλό για φαγητό αεροπλάνου και σίγουρα δε συγκρίνεται σε καμία περίπτωση με αυτά της British, της Aegean, ειδικά της KLM (ακόμα και το φαγητό που σερβίρουν στην business class είναι άθλιο) και άλλων εταιρειών, που έχω δοκιμάσει.
Οι αεροσυνοδοί περνούν με το τρόλλεϋ, να μαζέψουν τους δίσκους των επιβατών κι ένας κύριος (μεγάλης ηλικίας) τους λέει:
"Πραγματικα, υπέροχο το φαγητό κι εσείς εξυπηρετικότατες"!
Η γλυκιά δεσποινίς του απαντά, με ένα μελαγχολικό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη της:
"Σας ευχαριστούμε πολύ για τα καλά σας λόγια. Ελπίζουμε, να μπορέσουμε, να συνεχίσουμε να σας εξυπηρετούμε".
Κι ο κύριος εκφράζει αυτό που (ίσως) σκέφτονται αρκετοί Έλληνες:
¨Κι εμείς το ελπίζουμε"!
Συμπεραίνω λοιπόν, πως τελικά οι Έλληνες είναι "δεμένοι" με την Ολυμπιακή.
Παρά τα τόσα χρόνια αναταράξεων και συνεχών απεργιών και αέναης συζήτησης περί εξυγείανσης και υπαλλήλων-χαραμοφάηδων, η συνείδηση της ελληνικότητας της Ολυμπιακής είναι βαθειά ριζωμένη στην ελληνική κοινωνία.
Σε κάθε πτήση, ακούω συχνά από τους συνεπιβάτες μου, την εκτίμηση πως οι υπηρεσίες των άλλων εταιρειών δε συγκρίνονται με της Ολυμπιακής.
Έχω κι εγώ αποκομίσει πολύ καλές εντυπώσεις, αλλά το παρασκήνιο είναι που με προβληματίζει.
Το τι κοστίζει στον Έλληνα φορολογούμενο αυτή η εταιρεία, εδώ και τόσες δεκαετίες.
Προτάσεις δε θα κάνω, δεν είμαι ειδική.
Θεωρώ όμως, πως θα έπρεπε να ληφθεί υπόψιν αυτό το "δέσιμο" που υπάρχει, αλλά και η αποκατάσταση των (στην πλειοψηφία τους) σκληρά εργαζόμενων της Ολυμπιακής, ειδικά των ιπταμένων.
Ίσως, με λίγη καλή θέληση, να βρεθεί μια βιώσιμη λύση.

2008-02-09T20:26:00.001+02:00

Η μαντήλα ξανά στα πανεπιστήμια της Τουρκίας, με νόμο.
Η απαγόρευση εισόδου των γυναικών που τη φορούν, άρθηκε.
Οι ισλαμιστές πανηγυρίζουν.

Η Τουρκία έκανε άλλο ένα βήμα προς τα πίσω.

Τελικά, είναι φορές που αναρωτιέμαι, σε ποιο αιώνα είπαμε, ότι ζούμε;

Το επόμενο βήμα πιο θα είναι;

Γιατί οι άνδρες φοβούνται τόσο πολύ τις γυναίκες;
Γιατί τις φιμώνουν και τις σκλαβώνουν, πίσω από ρούχα, από απαγορεύσεις, τις κάνουν να απενδυθούν τη θηλυκότητά τους;

Τι φοβούνται; Τι πολεμούν;
Τις μανάδες, τις αδελφές, τις φίλες τους;
Η΄το ποτάμι, που θα ξυπνήσει κάποια στιγμή, θα γίνει χείμαρρος και θα τους παρασύρει;

2008-01-31T17:20:00.000+02:00

Διαβάζω, πως χιλιάδες -λέει- κόσμου συνόδευσαν το Χριστόδουλο στον τελευταίο τόπο κατοικίας του, για να του πουν το ύστατο χαίρε, μαζί σύσσωμη την πολιτική, πολιτειακή και στρατιωτική ηγεσία.
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης έψαλε τη νεκρώσιμο ακολουθία.
Η σορός του τοποθετήθηκε σε κιλίβαντα πυροβόλου όπλου και κηδεύθηκε με τιμές αρχηγού κράτους.
Όλα αυτά συνάδουν, κατά την άποψή μου, με την όλη στάση ζωής του Χριστόδουλου.
Ήθελε πάντα, να είναι στο επίκεντρο των γεγονότων και των θρησκευτικο-κοινωνικο-πολιτικών εξελίξεων.
Ήθελε το λαό, να τον επευφημεί και να τον συμπαθεί (τουλάχιστον).
Όσο ζούσε, έλεγα: "Ο άνθρωπος "ψοφάει" για παράσταση".
Τώρα απλώς, σέβομαι το θάνατό του και σιωπώ.
Αναρωτιέμαι όμως:
στην κηδεία του πέτυχε όλα τα παραπάνω, που δεν είχε καταφέρει, να τα δει σε τέτοιο βαθμό εν ζωή.
Και τι κατάλαβε;;
Εδώ κολλάει το "ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης".
Τελικά, στο θάνατο είμαστε όλοι ΙΣΟΙ.
Ευτυχώς.

2008-01-25T11:53:00.001+02:00

Είσαι η Happy Thought (Χαρούμενη Σκέψη) μου!
Με κάνεις και "πετάω", όποτε σε σκεφτώ και γι' αυτό σ' ευχαριστώ!

Θέα υπέροχη

2008-01-18T16:06:00.000+02:00

Τα λόγια είναι -ασφαλώς-περιττά..

(Φωτό: vagnik)

Με τις υγείες σας η ΤΕΣΣΑΡΑ!

2008-01-17T11:39:00.000+02:00

--------------------
Επεξεργασία κειμένου:

Όταν ανέβασα το ποστ, δυστυχώς, δεν ήμουν ενήμερη για το θλιβερο, θλιβερότατο γεγονός της δολοφονίας του φιλάθλου.
Κάποιοι προφανώς δεν το κατάλαβαν (ή έκαναν πως δεν κατάλαβαν) κι έσπευσαν να δώσουν .."μαθήματα" και να κουνήσουν το δάχτυλο, όπως έκανε ο δάσκαλος στο δημοτικό.
Δε βαριέσαι.
Βλέπουμε πάντα στον άλλον, αυτό που φοβόμαστε, πως είμαστε οι ίδιοι και συνήθως, τους αδικούμε.
Έσβησα τα σχόλια από σεβασμό προς το νεκρό, τον τωρινό και τον άλλον του Παναθηναϊκού..
Ωραία κοινωνία έχουμε... Να τη χαίρεστε.

------------------

Αγαπητά μου Βαζελολαγουδάκια,
μετά τα χθεσινά, πολύ σας λυπήθηκα!

Τι καταιγισμός γκολ ήταν αυτός; Ο έρμος ο Γκαλίνοβιτς δεν προλάβαινε, να μαζεύει την μπάλα από τα δίχτυα του.

Έτσι, για να μην τολμήσετε, να ξαναβγάλετε γλώσσα, όπως στο πρόσφατο 1-1, ειδικά, εφόσον ΔΕΝ έχετε τα φόντα, να μας χτυπήσετε!

Η περίφημη δήλωση του Γκούμα, έγινε πλέον γαργάρα, γιατί χθες, γλιτώσατε τον Τιτανικό!
Το σκορ θα μπορούσε, να ειναι πολύ χειρότερο εις βάρος σας, οπότε κι ευχαριστημένοι να είστε!

ΑΝΤΕ, ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!

Καλή Χρονιά με λιγότερα σφαγμένα ζώα!

2008-01-09T11:28:00.000+02:00

Καλή μας χρονιά :)
Εύχομαι το 2008, να μας φέρει περισσότερες χαρές και μεγαλύτερη ικανοποίηση!

Έχω να σας θέσω μία ερώτηση:
Αυτή η εικόνα δεν ενόχλησε κανέναν;
Γιατί πέρασε τόσο απαρατήρητη και κυρίως ασχολίαστη;

Δείτε και (ελπίζω να) καταλάβετε.

Σας μπέρδεψα, ε;
Όχι, δεν εννοώ τη φάτσα του πρωθυπουργού και των συν αυτώ.
Έχω πια συνηθίσει στις ξυνισμένες φάτσες των μεν και των δε, μπλε, πράσινων, κόκκινων, ροζ, πορτοκαλί με τυρκουάζ βούλες.

Αυτό που με έκανε να φρικάρω απίστευτα, ήταν ΑΥΤΟ που φορά η μανδαμίτσα πρωθυπουργού!!

Φοράει ΓΟΥΝΙΝΟ ΓΙΑΚΑ!

Είναι δυνατόν, η πρώτη κυρία της χώρας με μία τόσο απλή της κίνηση, να ενθαρρύνει και να απενοχοποιεί τη χρήση γούνας, εξαλείφοντας τις όποιες (αμφιβάλλω αν υπήρχαν) τύψεις νιώθουν οι εκάστοτε κυριούλες που τις φοράνε;

Είναι δυνατόν, η ευαίσθητη -κατά τα άλλα κι όπως θέλει να μας πείσει- κυρία πρωθυπουργού να μοστράρει σε πανελλαδική μετάδοση το παλτουδάκι της με τον άθλιο γούνινο γιακά την ημέρα των Θεοφανείων, κατά τη διάρκεια της τελετής Αγιασμού των Υδάτων στη Ραφήνα;
Την είχα για πιο προσεκτική, αλλά μάλλον άδικο είχα.
Το απέδειξε με αυτήν την -τουλάχιστον- άστοχη κίνησή της!

Στην Ελλάδα που:
- όλοι κοιτάνε την πάρτη τους, που αγοράζουν τζιπάρες, για να τις κυκλοφορήσουν σε μία πόλη φτιαγμένη για Smartάκια,
- καπνίζουν τις πουράκλες τους (fake κουβανέζικα, που βρωμοκοπάνε χειρότερα κι από μπάφο) και φυσούν τον καπνό τους στη μούρη σου,
- παρκάρουν, όπου βρουν, ακόμα και πάνω σε πεζοδρόμια και δεν αφήνουν χώρο να περάσουν οι πεζοί, τα ΑΜΕΑ, οι μαμάδες με τα καροτσάκια των μωρών,
- όσο πιο πολλά αγοράζεις, τόσο πιο μάγκας φαίνεσαι στα μάτια των άλλων
-
-

σ' αυτήν την Ελλάδα, η κυρία πρωθυπουργού μοστράρει τη γούνα της, για την οποία τουλάχιστον ένα ζωάκι σφάχτηκε και υπέφερε άδικα.
Και δίνει το παράδειγμα σε άλλες κυράτσες, που τη θεωρούν style icon, πρότυπο μόδας και καλογουστιάς και θα την αντιγράψουν.

Όχι, δεν είμαι ούτε χορτοφάγος ούτε health-freak.

ΜΙΣΩ ΤΙΣ ΓΟΥΝΕΣ, για τον πόνο που προσφέρουν σε αθώες ψυχούλες, μόνο και μόνο για να καλλωπιστούν τα άλλα, τα δίποδα ζώα.

(Μακάρι, να διαψευσθώ και να είναι οικολογική η εν λόγω γούνα, κάτι που πολύ αμφιβάλλω.
Είναι απλά wishful thinking).

2007-12-31T11:10:00.000+02:00

Αν με ρωτούσε κανείς πριν από κανένα μήνα, να του πω για τη γεύση που μου αφήνει το 2007, θα έλεγα "πικρή, πικρότατη".
Τι να πρωτοθυμηθώ;
Τα λεφτά που μου "έφαγαν" οι ανέντιμοι εργοδότες; Την οικονομική δυσκολία (και λίγα λες!) που μου προκάλεσαν;
Το κρύο σε ένα σπίτι γεμάτο υγρασία, με μία νοικοκυρά να μη δίνει μία για το γεγονός, ότι πονούσαν τα κόκαλά μου και οι τοίχοι ήταν υγροί;
Το απίστευτο άγχος και την καταβλητική κούραση της μετακόμισης, με όσα αυτή συνεπάγεται;
Τα προβλήματα υγείας, που τελικά έδειξαν, να εξελίσσονται μάλλον ομαλά (παρ' όλο που η αγωνία παραμένει);

Αν με ρωτούσατε λοιπόν το Νοέμβρη για το 2007, θα σας έλεγα: "Να ξεκουμπιστεί, να εξαφανιστεί, στα τσακίδια το κωλοέτος"!

Όμως γύρω στα τέλη Νοέμβρη, μου συνέβη κάτι ανέλπιστο!
Κάτι που έβαλε τη ζωή μου σε ένα άλλο μονοπάτι, με τριανταφυλλιές στ' αριστερά και τα δεξιά του, με αρώματα, με ήχους.
Το κυριότερο, με μια αγκαλία, ζεστή, διαθέσιμη όποτε την έχω ανάγκη.
Και είδα τη διάθεσή μου, να αλλάζει άρδην!
Να ξυπνώ το πρωί διαφορετικά, να κοιμάμαι το βράδυ. Ναι! Να κοιμάμαι το βράδυ!
Για όσους με ξέρουν, αυτό είναι μεγάλο κατόρθωμα.

Ίσως, το δώρο αυτό να ήταν μία πρόγευση του 2008.
Δε θέλω να χαίρομαι, γιατί φοβάμαι την απογοήτευση.
Μήπως διαψευσθούν οι ελπίδες μου.

Όμως, βαθειά μέσα μου, εύχομαι το 2008, να φέρει, όλα τα καλά που ξέχασε να μας φέρει το 2007 και κυρίως, να φέρει την αγάπη μέσα στις καρδιές όλων μας!

Καλή Χρονιά, με Υγεία κι Ευτυχία!

Χριστούγεννα στην Κοραή και στην Κοτζιά

2007-12-20T16:01:00.000+02:00

Αυτά τα Χριστούγεννα, ας κάνουμε κάτι διαφορετικό, εναλλακτικό.
Ας μην ψωνίσουμε (μόνο) από τα μεγάλα μαγαζιά, (μόνο) πανάκριβα και πιθανώς άχρηστα δώρα, για όσους αγαπάμε.
Σας έχω δύο πολύ όμορφες προτάσεις κι εσείς επιλέξτε, ποια σας ταιριάζει.
Αν σας αρέσουν κι οι δύο, ακόμα καλύτερα!

Α) Από τις 19 Δεκεμβρίου και μέχρι τις 6 Ιανουαρίου (εκτός από 25,26/12 και 1/1), λειτουργεί περίπτερο της Fair Trade στην πλατεία Κοτζια. Μπορείτε να το επισκευθείτε από τις 10 το πρωί μέχρι τις 8 το βράδυ (www.fairtrade.gr).
Αγοράζοντας κάτι από εκεί, θα βάλετε το δικό σας λιθαράκι στην προώθηση του δίκαιου και αλληλέγγυου εμπορίου, που εξασφαλίζει δίκαιες τιμές για τους παραγωγούς, με γνώμονα το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία του περιβάλλοντος.
Θα έχετε, να επιλέξετε ανάμεσα σε δώρα από την Ταϋλάνδη ως το Περού, την Αιθιοποία ως το Βιετνάμ, σίγουρα πρωτότυπα και εύχρηστα.
Όπως λένε και οι άνθρωποι της Fair Trade:

"Αυτά τα Χριστούγεννα η χαρά ενός δώρου μπορεί να ταξιδέψει πολύ μακριά!"

Β) Την Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου, στον πεζόδρομο της οδού Κοραή, θα βρείτε βιβλία, κεριά, κοσμήματα, διακοσμητικά και άλλα, στο Παζάρι Αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας.
Τα έσοδα του παζαριού θα διατεθούν στην αγορά φαρμάκων και την εκπαίδευση ατόμων στο πλαίσιο του προγράμματος δημιουργίας ιατρικού κέντρου στον Αυτόνομο Εξεγερμένο Δήμο Φρανσίσκο Βίγια στην Τσιάπας.

Όσοι θέλετε, μπορείτε, να δώσετε πράγματα δικά σας, που δεν τα χρειάζεστε, αλλά που βρίσκονται σε καλή κατάσταση στο Στέκι Μεταναστών (Τσαμαδού 13, απογεύματα) ή στον «Σπόρο» (Σπύρου Τρικούπη 21, πρωί και απόγευμα).
http://sporos.org/products
Όπως λένε και στην Καμπάνια «Ένα Σχολείο για την Τσιάπας», που διοργανώνει αυτό το παζάρι:
"Η αλληλεγγύη είναι η τρυφερότητα των λαών"!

Αυτά τα Χριστούγεννα λοιπόν, πρωτοτυπήστε!
Ξαφνιάστε ευχάριστα αυτούς που αγαπάτε, αλλά κυρίως τον ίδιο σας τον εαυτό :)
Γιατί, αυτή η Γη, πρέπει επιτέλους να βρει την αλληλεγγύη που της αξίζει :)

Χαμόγελα παντού!

2007-12-13T11:43:00.000+02:00

Χρόνια παρακολουθούσα τη δράση του κου Κώστα Γιαννόπουλου στα πλαίσια του συλλόγου "Το Χαμόγελο του Παιδιού", που δημιουργήθηκε μετά από έμπνευση του γιου του, Ανδρέα.
Ο Ανδρέας είχε μία σοβαρή ασθένεια, αλλά μέσα στον πόνο του οραματίστηκε τη δημιουργία ενός συλλόγου, που θα πρόσφερε μια ζεστή αγκαλιά και ένα μεγάλο ΧΑΜΟΓΕΛΟ, σε όσα παιδάκια είχαν ανάγκη.
Θυμάμαι ακόμα εκείνη την εκπομπή, με το αγοράκι να φοράει καπελάκι του baseball, γιατί είχε χάσει τα μαλλάκια του από τις χημιοθεραπείες.. Ήταν χλωμός, μα θυμάμαι έντονα τα γαλάζια μάτια του. Τόσο φωτεινά, τόσο χαρούμενα!
Δεν πρόδιδαν κανενός ίχνος πόνου ή ταλαιπωρίας ή μιζέριας.
Εξήγησε το όραμά του κι ευτυχώς βρέθηκαν πολλοί, να τον στηρίξουν, ώστε να γίνει πραγματικότητα.
Διαβάστε τα υπέροχα λόγια,που έγραψε στο ημερολόγιό του, για την ιδέα του:

Ο Ανδρέας δεν πρόλαβε, να δει και πολλά, γιατί "έφυγε".
Σαν αγγελούδι που είχε χάσει το δρόμο του και τυχαία κατέβηκε στη Γη.
Ή μήπως όχι;
Μήπως έπρεπε, να γεννηθεί αυτό το παιδί, για να μας ανοίξει λίγο τα μάτια;
Αυτό το αγοράκι όμως, είχε δύο υπέροχους γονείς.
Που προσπάθησαν, να ξεπεράσουν την απώλειά τους, βοηθώντας άλλα παιδάκια, που πονούσαν, διψούσαν, κρύωναν.
Όλα αυτά τα χρόνια, παρακολουθούσα τον κ. Κώστα Γιαννόπουλο, να αγωνίζεται για τη δημιουργία και στήριξη αυτού του συλλόγου.
Τον έβλεπα να μιλά στην τηλεόραση, με εκείνον τον ήπιο μα στιβαρό λόγο κι αναρωτιόμουν: "Είναι στ'αλήθεια αυτός που δείχνει; Είναι δυνατόν, να έχει χάσει το παιδί του και όμως, να έχει τις δυνάμεις, να παλεύει ακόμα για τα παιδιά άλλων γονέων, σαν να ήταν δικά του; Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν!"

Τον κ. Γιαννόπουλο τον συνάντησα στην Κομοτηνή, σε μία εκδήλωση για το trafficking στην Ελλάδα.
Μου λύθηκαν όλες οι απορίες!
Είναι ένας άνθρωπος ευγενέστατος, πράος.
Μάχεται καθημερινά για τον σκοπό της ζωής του, το "Χαμόγελο του Παιδιού" και μοιάζει, να είναι ακούραστος.

Αυτόν τον καιρό, το "Χαμόγελο του Παιδιού" διοργανώνει το Δεύτερο Ραδιομαραθώνιο, από τις 15 μέχρι τις 25 Δεκεμβρίου, έτσι ώστε να συγκεντρωθουν χρήματα για τη δημιουργία νέων σπιτιών φιλοξενίας, για παιδάκια που έχουν την ανάγκη μας.
Όποιος έχει τη δυνατότητα, ας βοηθήσει.
Υπάρχουν κι εναλλακτικές λύσεις, όπως προσφορά εθελοντικής εργασίας ή υλικών/εξοπλισμού για τα σπίτια αυτά.
Περισσότερες πληροφορίες στο www.hamogelo.gr και στο τηλέφωνο 1056.

Για να χαμογελά από κει ψηλά το αγγελούδι, ο Ανδρέας, και να χαίρεται βλέποντας τα άλλα παιδάκια, να κάνουν, όσα αυτός δεν πρόλαβε να ζήσει.

2007-12-11T16:38:00.000+02:00

Αντί άλλων λόγων:

2007-11-27T22:51:00.000+02:00

Με τρομάζει η ευτυχία.
Νιώθω απίστευτο δέος απέναντί της.
Μα, διαπίστωσα, πως δεν είναι απαραίτητα εχθρός μου, όπως πίστευα.
Μπορεί να γίνει μια δυνατή σύμμαχος.
Θα προσπαθήσω, να τη φέρω στο δικό μου το στρατόπεδο.
Βλέπω μια μικρή ρωγμή στο τείχος μου...
Θα χωρέσει άραγε;

2007-11-06T18:37:00.000+02:00

Χειμώνιασε...
Ψύχρανε ο καιρός. Ο ήλιος κρύφτηκε πίσω από τα σύννεφα, για να κάνει λίγες διακοπούλες κι αυτός.
Τα πρόσωπα των ανθρώπων σκλήρυναν κι άλλο. Το αυθόρμητο χαμόγελο του καλοκαιριού έδωσε τη θέση του στη μουρτζουφλιά και στο κατσούφιασμα.

Μα, εγώ θα αντιστέκομαι, όσο μπορώ.
Θα φοράω πάντα τα κοντομάνικα και τα ραντάκια μου, κι ας συνοδεύονται από χοντρή ζακέτα ή μπουφανάκι.
Θα ονειρεύομαι τον ήλιο, να μου χαμογελά κάθε πρωί και να μου ζεσταίνει το δέρμα, σα θα με αγγίζει.
Θα ταξιδεύω σε παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά, θα κάνω κολυμπάω, θα φοράω τη μάσκα μου με τον αναπνευστήρα και θα χαζεύω το βυθό.
Θα λιάζομαι στην ακρογιαλιά, χωρίς να ξεβγάλω την αρμύρα από το κορμί μου.

Θα είμαι εδώ τύποις, μα πιο πολύ θα είμαι εκεί.
Γιατί το καλοκαίρι το έχω μέσα μου και το βγάζω από το μικρό μου βαλιτσάκι (σαν του Σπορτ Μπίλλυ), όταν ο φίλος μου ο ήλιος πάει διακοπές.
Έχω μεγάλο απόθεμα!
Join me, anyone?

Πόσοι ακόμα αθώοι νεκροί;

2007-10-19T12:42:00.000+03:00

Αντιγράφω από το "Έθνος":
"Τουλάχιστον 139 νεκροί και 500 τραυματίες είναι ο απολογισμός της επίθεσης αυτοκτονίας που έγινε στο Καράτσι με στόχο την αυτοκινητοπομπή της πρώην πρωθυπουργού, Μπεναζίρ Μπούτο, την οποία περίμεναν στους δρόμους της πακιστανικής πόλης δεκάδες χιλιάδες υποστηρικτές της, καθώς επέστρεψε στη χώρα μετά από αυτοεξορία οκτώ χρόνων. Η Μπεναζίρ Μπούτο δεν τραυματίστηκε από την επίθεση, που είναι μία από τις πλέον αιματηρές στην ιστορία του Πακιστάν".

Εγώ αυτό γιατί το περίμενα, ότι θα συνέβαινε;
Μίας Μπούτο μύρια κακά έπονται.
Η γυναίκα-αράχνη, η γυναίκα - δηλητήριο του Πακιστάν.
Κατά τη θητεία της ως πρωθυπουργός της χώρας (εξελέγη σε ηλικία μόλις 35 χρονών!) συνέδεσε το όνομά της με τις χειρότερες σελίδες της ιστορίας του Πακιστάν.
Διαφθορά, υπεξαίρεση υπέρογκων ποσών, ξέπλημα χρήματος, βία και νοθεία, με αποτέλεσμα την εξορία της μερικά χρόνια αργότερα.
Χθες επέστρεψε.
Για να διεκδικήσει και πάλι την εξουσία.
Είναι πολύ γλυκιά η άτιμη και άπαξ δοκιμάσεις, δεν την ξεχνας. Κάνεις τα πάντα, για να την αποκτήσεις ή ανακτήσεις.
Σε κάνει αδίστακτο και σκληρό.
Σε κάνει απάνθρωπο.
Και τότε, οι ζωές των άλλων δεν έχουν πλέον σημασία για σένα.
Αντιθέτως, μπορούν να αποτελέσουν μία πρώτης τάξεως ώθηση, για να παρουσιαστείς ως Μεσίας σε ένα δοκιμαζόμενο λαό, που -δυστυχώς- σαν τους Έλληνες, ξεχνά πολύ γρήγορα.

Αγάπη τριχωτή και χαδιάρικη

2007-10-04T18:10:00.001+03:00

Για την Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων, επέλεξα τις φωτογραφίες της Μπουμπούκας μου, που σαν τη "μαμά" της μισεί το φακό της φωτογραφικής :)
Χωρίς πολλά λόγια, μια αγνή μορφή αγάπης...

Δεν πίστευα στα μάτια μου!

2007-10-04T10:39:00.000+03:00

Το έβλεπα και δεν το πίστευα!
Αν με προειδοποιούσε κανείς, γι'αυτό που θα αντίκρυζα, ασφαλώς θα τον περνούσα -τουλάχιστον- για παράφρονα.
Ο Ολυμπιακός έπαιξε κόντρα στη Βρέμη, σα Θρύλος!!
Πόσα χρόνια είχαμε να το δούμε αυτό, αληθεια;
Μια ομάδα με κλειστή άμυνα και σοβαρότητα. Γρήγορη στο κατέβασμα της μπάλας. Αποτελεσματική στο σκορ.
Επιτέλους!

Είμαι σίγουρη, πως καταλυτικό ρόλο έπαιξε το γεγονός, ότι φάγαμε σχετικά γρήγορα γκολ και πείσμωσαν οι παίκτες.
Διαφορετικά, θα γυρίζαν πίσω, όπως είναι η γνωστή τακτική, όταν προηγούνται στο σκορ.
Δε θα πω πολλά, για να μην ξεθωριάσει αυτή η υπέροχη εικόνα, που έχω στο μυαλό μου από χθες: ο Θρύλος αντάξιος του ονόματός του!
Ας ελπίσουμε, ότι δε θα επαναληφθεί το σενάριο που παίχτηκε μετά την αλήστου μνήμης νίκη επί της Λεβερκούζεν με 6-2.

Ο Λεμονής πάντως ήταν εξαιρετικά συγκρατημένος στις δηλώσεις του, έτσι όπως πρέπει να είναι ο προπονητής μιας μεγάλης ομάδας. Εύγε!
Το ρόδι έσπασε και οι γάβροι αναμένουμε καλύτερη συνέχεια.

Άνευ σχολίων

2007-10-03T17:09:00.001+03:00

Χορτάρι και τρίχες

2007-09-30T17:42:00.001+03:00

Σοφός ο θυμόσοφος ελληνικός λαός!
Δεν μπορεί, να το αμφισβητήσει κανείς αυτό.

Λέει μια "πικάντικη" παροιμία, που ταιριάζει γάντι στον προπονητή του Ολυμπιακού, Τάκη Λεμονή, ειδικά μετά τις χθεσινές του δηλώσεις για το ...χορτάρι στο "Κλεάνθης Βικελίδης":

Της κοντής ψ@λής, οι τρίχες της φταίνε!

Έτσι είναι, κύριε Τάκη μου.
Όταν σε ισοφαρίζουν στο 93', πρέπει να έχεις τουλάχιστον τα ...κότσια, να παραδεχθείς, ότι δεν έπαιξες καλά και κλείστηκες πάλι (όπως με τη Λάτσιο) πίσω, για να κρατήσεις το αποτέλεσμα.
Κρίμα, γιατί σε συμπαθώ κιόλας ως πειραιωτάκι και γαβράκι που είμαι.
Στο ίδιο έργο θεατές οι απανταχού γάβροι χθες... κι εγώ μαζί...

Η Μιανμάρ καίγεται (2)

2007-09-28T10:35:00.000+03:00

Οι διαδηλώσες συνεχίζονται.
Το ίδιο και οι θάνατοι διαδηλωτών, μεταξύ των οποίων και μοναχοί.
Τελικά, βρίσκεται η Κίνα πίσω από τη χούντα;

Η Μιανμάρ καίγεται!

2007-09-27T14:47:00.000+03:00

Μια χώρα ξεχασμένη από τη Δύση, στη νοτιοδυτική πλευρά της Ασίας.
Μια χώρα 50 περίπου εκατομμυρίων.
Πολλοί ίσως τη θυμάστε ως Μπούρμα, Βιρμανία.
Από το 1962 ουσιαστικά, τελεί υπό καθεστώς χούντας, παρόλο που το 1990 έγιναν κανονικά εκλογές, που αναδείκνυαν το κόμμα του Daw Aung San Suu Kyi ως νικητή.
Η κόρη του, Aung San Suu Kyi, βραβεύθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 1991 και μέχρι πρόσφατα βρισκόταν επί 16 χρόνια σε κατ' οίκον περιορισμό. Τώρα πλέον, μετά την αναταραχή που επικρατεί, υπάρχουν συγκεχυμένες πληροφοφίες, πως οδηγήθηκε στη φυλακή.
Αυτά τα ξέρετε τα περισσότερα ή τα μαθαίνετε με τα ενός λεπτού αποσπάσματα από τα μεγάλα ελληνικά κανάλια, που μας κάνουν τη χάρη και μας πετούν αποφάγια ενημέρωσης, για το τι γίνεται στον κόσμο που ζούμε.
Ας πάμε σε αυτά που πιθανώς δεν ξέρετε και βαριέστε να ψάξετε:

Στη Βιρμανία - Μυανμάρ ζουν 135 διαφορετικές εθνότητες. Αποκαλείται και "Χρυσή Γη εξαιτίας της ευρείας χρήσης του χρυσού σε μοναστήρια, παγόδες κλπ.

Υπέστη και αυτή το βρετανικό ζυγό, κατά την εποχή της αποικιοκρατίας, από το 1885 μέχρι το 1948, με τις γνωστές τακτικές των αγγλοσαξόνων να εφαρμόζονται κι εδώ, ενώ και οι Ιάπωνες θέλησαν να "βάλουν χέρι" στη χώρα κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Ας επανέλθουμε στο σήμερα.

Εκεί κάτω ο κόσμος ξεσηκώθηκε. Αυτοί οι ήσυχοι ειρηνιστές βουδιστές, παίρνοντας το χρόνο που τους χρειάστηκε, επιτέλους βγήκαν στους δρόμους, με πρωτεργάτες τους μοναχούς τους.
Διαμαρτύρονται καθημερινά ενάντια στο στρατιωτικό καθεστώς, που καταστρατηγεί τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Χρειάστηκε, να πεθάνουν κάποιοι, για να ενδιαφερθεί η Δύση και να στρέψει το βαριεστημένο βλέμμα της σ'εκείνη τη μεριά του κόσμου.
Ένας Ιάπωνας δημοσιογράφος σκοτώθηκε χθες, προσπαθώντας να κάνει τη δουλειά του.
Η προπαγάνδα της παρούσας "κυβέρνησης" αναφέρει σε ελεγχόμενες εφημερίδες, πως οι μοναχοί και οι διαδηλωτές εισβάλλουν σε σπίτια "αθώων πολιτών" και τους αναγκάζουν, να βγουν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν.

Οι ...αναιδέστατοι και ξεδιάντροποι μοναχοί και διαδηλωτές πετούν πέτρες προς τους ...καλοκάγαθους στρατιώτες και δύο από αυτούς έκαναν βαβά. Η "κυβέρνηση" ασφαλώς αποσιωπεί το γεγονός των δεκάδων θανάτων, μετά από επέμβαση των στρατιωτικών δυνάμεων εναντίον των διαδηλωτών.

Δυστυχώς, η Μυανμάρ δε διαθέτει πετρέλαια, για να ενδιαφερθεί ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ η προηγμένη (;) Δύση και να δράσει για την ανατροπή του χουντικού καθεστώτος, επιδεικνύοντας την αντίστοιχη ευαισθησία στην περίπτωση του Ιράκ και soon-to-be του Ιράν.
Δεν έχει να κερδίσει κάτι, από αυτήν την (ευτυχώς για τους κατοίκους της) ξεχασμένη γη.
Και όσα διαβήματα και αν γίνουν στον ΟΗΕ και στις λοιπές διεθνείς οργανώσεις, πολύ φοβάμαι, πως θα χρειαστεί, να χυθεί πολύ αίμα, για να ανατραπεί το στρατιωτικό καθεστώς.
Ως τότε, μοναχοί με τις πορτοκαλιές ενδυμασίες τους και αγρότες και φοιτητές θα βγαίνουν καθημερινά στους δρόμους, θα φωνάζουν (πράγμα αδιανόητο για την κουλτούρα τους) και θα διεκδικούν ένα πιο ελεύθερο αύριο γι' αυτούς και τα παιδιά τους.

Απορία Νο 43

2007-09-26T16:02:00.000+03:00

Αν έβαζε ο Τάκης υποψήφιος για τις εκλογές, εσείς τι πιστεύετε;
Δε θα έβγαινε;
Εγώ είμαι 100% σίγουρη! Χαχα!

Εδώ βγήκε ετούτος, ο ανεκδιήγητος Ψαριανός, που -σύμφωνα με δική της δήλωση στην εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη- ούτε η μάνα του δεν το θεωρεί κατάλληλο για τη Βουλή.
Συγχαρητήρια βρε σε όσους τον ψήφισαν!
Καμία διαφορά δε βλέπω ανάμεσα στους δύο.
Μη σου πω, ότι το δεύτερο τον βρίσκω πολύ περισσότερο κάφρο!

Ο καλός κι ο κακός (η επιλογή δική σας)

2007-09-25T12:21:00.001+03:00

Ιστορική θα χαρακτήριζα τη χθεσινή παρουσία του προέδρου του Ιράν, Αχμεντινετζάντ, στο Πανεπιστήμιο Columbia.
Ο Ιρανός πρόεδρος παρευρέθηκε εκεί, κατόπιν προσκλήσεως του πανεπιστημίου και εν μέσω σφοδρών αντιδράσεων από το σύνολο του αμερικανικού τύπου, αλλά και των χιλιάδων που είχαν συγκεντρωθεί, για να τον αποδοκιμάσουν.

Ο Bollinger, πρόεδρος του Columbia, είχε δεχθεί έντονες πιέσεις τις προηγούμενες ημέρες, ώστε να μην πραγματοποιηθεί αυτή η επίσκεψη-ομιλία, αλλά τελικά δεν υποχώρησε.
Όχι ασφαλώς γιατί είναι ιδεαλιστής ή υπέρμαχος της ελευθερίας σκέψης, αλλά γιατί -όπως φάνηκε τελικώς- δεν ήθελε, να χάσει την ευκαιρία, να προσβάλλει και να χλευάσει έναν άνθρωπο, που εκπροσωπεί, εκτός από τα 70 περίπου εκατομμύρια Ιρανών, αλλά και -ατύπως- του συνόλου του ισλαμικού κόσμου της Μέσης Ανατολής.

Το Ιράν είναι η μοναδική ίσως χώρα, που αντιστέκεται εμπράκτως στην αμερικανική επεκτατική πολιτική στην περιοχή.
Τι άλλο θα περίμενε κανείς από ένα τόσο πλούσιο σε ιστορία και κουλτούρα λαό;
Όχι, ο Αχμεντινετζάντ δεν είναι ούτε άγιος, ούτε Γκάντι, ούτε αθώος.
Γι'αυτό δε διατηρώ την παραμικρή αμφιβολία. Οι Ιρανοί υφίστανται το θεοκρατικό καθεστώς σε όλο του το μεγαλείο και τη σκληρότητα. Αυτό είναι όμως ένα θέμα, που δε θα αναλύσω επί του παρόντος.

Ο Bollinger λοιπόν, αποκάλεσε τον πρόεδρο 70 εκ. ανθρώπων ως στυγνό δικτάτορα και επί δέκα περίπου λεπτά εκφώνησε λόγια προσβλητικά προς τον καλεσμένο του
Είπε, ότι υπάρχουν αποδείξεις (να τις δούμε κι εμείς επιτέλους; Όπως τα πυρηνικά που είχε το Ιράκ, ας πούμε;) πως το Ιράν υποθάλπει την τρομοκρατία.
"Είστε ξεδιάντροπα προκλητικός ή εκπληκτικά αμόρφωτος. Αμφιβάλλω, εάν έχετε το διανοητικό κουράγιο, να απαντήσετε" είπε στον καλεσμένο του.

Ο Ξένιος Ζευς ασφαλώς και δε ζει στην Αμερική, δεν τρέφω τέτοιες αυταπάτες.
Αλλά περίμενα, πως ένα πανεπιστήμιο του κύρους του Columbia, θα τηρούσε έστω τους τύπους ή θα είχε το θάρρος να ακυρώσει το γεγονός, αντί να επιλέξει τόσο δόλια μέσα.
Θα μου πείτε, ο Ιρανός πρόεδρος δε γνώριζε τι θα αντιμετώπιζε;

Ασφαλώς και το περίμενε και απάντησε καταλλήλως:
"Στο Ιράν, η παράδοση απαιτεί, όταν καλείς κάποιον να μιλήσει, να σέβεσαι τους φοιτητές σου, ώστε να τους επιτρέψεις, να βγάλουν οι ίδιοι τα συμπεράσματά τους και να μη νομίζεις, πως είναι απαραίτητο πριν καν ο ομιλητής τοποθετηθεί, να κάνεις μια σειρά από παράπονα, προκειμένου να τους "μπολιάσεις" εκ των προτέρων. Όπως και νά'χει, δε θα ξεκινήσω, έχοντας επηρεαστεί από αυτή την μη φιλική μεταχείριση ".

Σε ερώτηση για το αν επιθυμεί την καταστροφή του Ισραήλ, προσπάθησε να δώσει τη δική του απάντηση, λέγοντας πως οι Ιρανοί αγαπούν όλους τους ανθρώπους και είναι φίλοι με τους Εβραίους, αφού ζουν πολλοί ανάμεσά τους. Όταν παρενέβη ο πρύτανης του πανεπιστημίου, λέγοντάς του πως πρέπει να απαντήσει με ένα ναι ή ένα όχι, ο Αχμεντινετζάντ ανταπάντησε: "Κάνετε μια ερώτηση και μετά θέλετε να σας πω, αυτό που θέλετε ν'ακούσετε! Σας ρωτώ λοιπόν, το παλεστινιακό ζήτημα είναι διεθνούς σημασίας; Απαντήστε μου με ένα ναι ή ένα όχι"!
Και συνέβη το απίστευτο: καταχειροκροτήθηκε από τους παρισταμένους φοιτητές!
Η αλήθεια είναι, πως χρειάστηκε πολύ κουράγιο από το εν λόγω πανεπιστήμιο, να διοργανώσει και να φέρει σε πέρας μία τέτοια ομιλία, αλλά υποθέτω, πως ο πρόεδρός του δεν περίμενε την ευφράδεια του Αχμεντινετζάντ και υπολόγιζε σε έναν εύκολο αντίπαλο, τον οποίο θα μπορούσε να μειώσει και να ...τιμωρήσει.

Αμ δε! Φαίνεται, πως πληρώθηκε με το ίδιο νόμισμα από το φιλοξενούμενό του.
Αναμένω με μεγάλο ενδιαφέρον τη σημερινή ομιλία του Ιρανού προέδρου στον ΟΗΕ.

Απλώς σταμάτησε στα έξι!

2007-09-24T15:04:00.000+03:00

Αυτόν τον τίτλο μπορώ μόνο να βάλω για το χθεσινό παιχνίδι του Θρύλου με τον ΟΦΗ, στο Καραϊσκάκη.
6-2, με το σκορ στο ημίχρονο να είναι 5-1. Νομίζω, οι αριθμοί τα λένε όλα.
Βλέποντας το βράδυ τους Πανουτσοκαρπετόπουλους, είδα και το Φινοκαλιώτη, να βλέπει άλλα τρία πέναλτι που δε δόθηκαν ως αμφισβητούμενες φάσεις.
Δηλαδή, συγγνώμη κιόλας: το σκορ θα ήταν 9-2;;;;;;;

Τυχερά τα Κρητικάκια also known as" Μαγαζάκι"! Μουαχαχα!
Καλά, ως παιχνίδι ήταν ανάξιο σχολιασμού. Σα να παίζαμε μόνοι μας στο γήπεδο...
Εμείς θέλουμε δυνατούς αντιπάλους, αγαπητοί!

Υπουργέ μου ;)

2007-09-19T11:10:00.000+03:00

Θέλει η ...γυναίκα, να κρυφτεί κι η χαρά δεν την αφήνει!!
Η Αδυναμία, ο Έρωτας, ο Άντρας, ο Coach έγινε υπουργός!! Υφυπουργός κατ' ακρίβειαν, αλλά σε λεπτομέρειες θα κολλήσουμε;
Υφυπουργός Αθλητισμού αναλαμβάνει λοιπόν ο Γιάννης Ιωαννίδης, για τον οποίο θεωρώ πως δε χρειάζονται συστάσεις.
Τον Ιωαννίδη ή που θα τον μισήσεις θανάσιμα ή που θα τον λατρέψεις (όπως εγώ, καλή ώρα).

Όσο ήταν στον Άρη, ομολογώ πως τον έβριζα (φανατική γαρ), αλλά κρυφά μέσα μου και χωρίς να το παραδέχομαι φωναχτά, τον θαύμαζα για τις προπονητικές του ικανότητες, το στυλάκι του μάτσο άντρα, τις βρισιές που εκστόμιζε και κυρίως τα ντοσιέ που πετούσε στα κεφάλια των παικτών του. Δεν ξεχνάω το περίφημο μπουκάλι στη μούρη του Σιγάλα.
Μόλις ήρθε στον Ολυμπιακό, έδεσε το γλυκό. Αυτό ήταν! Εκδηλώθηκα ;)
Μιλάμε για έρωτα, όχι αστεία! Ακόμα έχω στο δωμάτιο μου στο πατρικό μου, μία αφίσα του, λες και είμαι κανένα 16χρονο κοριτσούδι.
Δεν ντρέπομαι, όσο και να γελάτε, χιχι!
Είπαμε, τέτοιοι έρωτες, μια φορά στα χίλια χρόνια!
Πριν δυο χρόνια τον γνώρισα από κοντά και ολοκληρώθηκε... Ο έρωτας έγινε αγάπη!
Δεν παει να έφυγε από τον Ολυμπιακό, να πήγε στην ΑΕΚ; Δεν παει να χάσαμε από την κωλο-Μπανταλόνα ένα σίγουρο παιχνίδι; Δεν πάει να τον λένε γκαντέμη και ό,τι θέλουν; Ποσώς με ενδιαφέρει!
Για μένα είναι Ο coach και δεν αλλάζει.

Ούτε στις πολιτικές πεποιθήσεις μας συμφωνούμε κατά κύριο λόγο, αλλά -πέρα από την πλάκα- θεωρώ, πως μπορεί να κάνει έργο για τον αθλητισμό και κυρίως για το σχολικό αθλητισμό, μιας που έχει αποδείξει πως έχει αδυναμία στα φυτώρια κι έχει αναδείξει πολλούς παίκτες.
Αν με διαβάζεις coach (ναι καλά, λέμε τώρα!), μη γελάς και μην απορείς ;)
Καλή επιτυχία και σε παρακαλώ, να με βγάλεις ασπροπρόσωπη.
Μη με απογοητεύσεις, γιατί θα κατεβάσω την αφίσα μετά από τόσα χρόνια και δεν το θέλω ;)

Θα μου εξηγήσετε;

2007-09-18T11:46:00.000+03:00

Ξέρω, σας τρομάζω με αυτήν τη φωτογραφία και σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη για το σοκ που θα υποστείτε :)
Έχω όμως το σκοπό μου:
Θα μου εξηγήσετε λοιπόν, γιατί εγώ δεν κατάλαβα, πώς ένα δημοκρατικό και θεσμικό (ούτε αυτό το κατάλαβα!Δηλαδή, τα άλλα δεν είναι δημοκρατικά, ούτε θεσμικά;;;;) κόμμα, όπως το ΠΑΣΟΚ, χρειάζεται το Σημίτη εγγυητή για τις -δημοκρατικές και διαφανείς κατά τα άλλα- διαδικασίες ανάδειξης νέου προέδρου;
Βγάζουν τον Μίστερ Photoshop από τη φορμόλη, για να εγγυηθεί τι ακριβώς;; Για να καταλάβω κι εγώ... Ότι δε θα πλακωθούν μεταξύ τους και δε θα βγουν μαχαίρια;
Μα, αν οι ίδιοι δεν μπορούν να εμπιστευθούν τα ίδια τους τα στελέχη, τις ίδιες τους τις σάρκες, για μία τόσο ξεκάθαρα καθορισμένη διαδικασία, τότε, πώς είχαν απαίτηση, να τους εμπιστευθεί ο ελληνικός λαός;
Βέβαια, στην αντίστοιχη περίπτωση, που η ΝΔ έχανε, φαντάζεστε το Δρακουμέλ ως εγγυητή;;
Ε ρε γέλια που θα ρίχναμε!!

Το δικό μας debate

2007-09-06T20:48:00.000+03:00

Μήπως να ξεκινήσουμε ένα παιχνιδάκι;
Αν ήσασταν δημοσιογράφος στο debate, ποια ερώτηση θα κάνατε ξεχωριστά στον κάθε πολιτικό αρχηγό;

Φτου και κάνω την αρχή, μιλώντας τους στον ενικό - από ...άποψη ;)

@ Καραμανλής:
Γιατί δεν έκανες αυτά που υπόσχεσαι τώρα, στα τρισήμιση χρόνια που προηγήθηκαν; Τώρα δηλαδή τι ακριβώς θα αλλάξει και θα μπορέσεις να τα εφαρμόσεις;

@Παπανδρέου:
Γιατί, ενώ σα πενθούσα χήρα, τις μέρες της πυρκαγιάς, μιλούσες για πολιτικό πολιτισμό και εκμεταλλευόσουν ανήθικα τον ανθρώπινο πόνο και έκανες λόγο για εθνικό πένθος, σε ΟΛΕΣ τις μέχρι τώρα πολιτικές σου συγκεντρώσεις/ομιλίες, κύριο ρόλο παίζουν τα πλαστικά σημαιάκια με τον πράσινο ήλιο και τα κλαμπατσίμπαλα και τα άθλια συνθήματα;

@Παπαρήγα:
Πώς θα διαχειριζόσουν το θέμα της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε περίπτωση που θα γινόσουν πρωθυπουργός στις 17 Σεπτέμβρη ή ποιες θα ήταν οι προτάσεις σου, εάν συμμετείχες σε κυβέρνηση συνεργασίας;

@Αλαβάνος:
Στις μεθεπόμενες εκλογές, θα είσαι υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ;

@Καρατζαφέρης:
Πώς θα αντιμετωπίσεις τους παράνομους μετανάστες την "επόμενη μέρα";

@Παπαθεμελής:
Πώς θα επενέβαινες για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων, εάν συμμετείχες στην κυβέρνηση;

Χμ...
Το μπαλάκι θα το ρίξω... Στην Αργυρένια (αν και ξέρω, ότι δεν μπορεί αυτές τις μέρες-http://argyrenia.wordpress.com), στον καινούργιο μου φίλο τον ..Αμετανόητο (http://ametanohtodance.blogspot.com), στη Loth (http://humandot.blogspot.com), στο ΛεξΛούθορ (http://lexluthor06.blogspot.com), στη Θαλασσομπερδεμένη(http://seaconfused.blogspot.com/) και στην Έλσα(http://elsasle.blogspot.com/).

Οποιοσδήποτε άλλος θα ήθελε, να συμμετέχει, είναι καλοδεχούμενος φυσικά~

Φάτε ένα μαλάκα!

2007-09-02T20:19:00.000+03:00

Δείτε τι ωραίο συνάντησα γύρω στο Δεκαπενταύγουστο, στην Αίγινα.
Η φωτογραφία έχει τραβηχτεί στο δρομάκι, που περνά πίσω από την εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου, στο λιμάνι της Αίγινας.
Ο εν λόγω καραγκιόζης έχει παρκάρει το καγκουράμαξό του ΑΚΡΙΒΩΣ μπροστά στην είσοδο, που προορίζεται για άτομα με ειδικές ανάγκες, όπως κι ένας γκαβός θα μπορούσε να δει στην πινακίδα.
Ο τυπάκος φυσικά χέστηκε!
Είδε την πινακίδα, παρκάρισε κι έφυγε να πιει το καφεδάκι του, απαλλαγμένος από τύψεις κι έννοιες.
Να μου πεις, για να έχεις τύψεις, πρέπει να έχεις μυαλό και καρδιά, πράγμα που είναι ξεκάθαρο, ότι το ανθρωπάριο αυτό δε διαθέτει.
Φτου σου ρε καραγκιοζάκο!
Υπόσχομαι στο εξής, πως θα κάνω ρόμπα, έστω από δω, όποιον κακομοίρη πετύχω με αντίστοιχες συμπεριφορές.

Εύγε μαλάκα μου, εύγε!

Γιατί "σιωπηλή";; Τι φοβάστε;;

2007-08-30T15:34:00.000+03:00

Πραγματικά ανατρίχιασα με το πλήθος του κόσμου που μαζεύτηκε χθες.
Όμως, έχω μία ένσταση.
Γιατί "σιωπηλή διαμαρτυρία";;;;
Γιατί να μην ξεσπάσουμε, να μη φωνάξουμε δυνατά κι ευθαρσώς αυτό που πιστεύουμε;
Τι φοβόμαστε;;
Μου θυμίζει τους Γιαπωνέζους, που απεργούν, δουλεύοντας, απλά φοράνε ένα περιβραχιόνιο, που γράφει "Απεργός".
Πότε επιτέλους αυτός ο λαός θα διεκδικήσει χωρίς φόβο, αλλά με πάθος αυτό που του ανήκει;
Πότε θα φωνάξει, πότε θα ξελαρυγγιαστεί για τη χαμένη του αξιοπρέπεια και δε θα το κάνει σε μια συγκέντρωση ενός πολιτικού κόμματος;
Η σιωπή δεν είναι ένδειξη πένθους, κατά την προσωπική μου άποψη.
Πενθώ για τους νεκρούς, θλίβομαι, κλαίω, μα ΟΡΓΙΖΟΜΑΙ, ΕΚΡHΓΝYΜΑΙ, ΔΙΕΚΔΙΚΩ!
Φωνάζω!! Κλαίω δυνατά!! Οδύρομαι γι'αυτούς που χάθηκαν!!
Λέω ξεκάθα σε αυτούς που θεωρώ υπεύθυνους, πως φταίνε και πως θα αγωνιστώ, για να τιμωρηθούν!!
Γιατί αν έχω δύναμη, αλλά δεν τη δείχνω, δε με φοβάται και δε με υπολογίζει κανείς!

Ερμή μου

2007-08-26T21:09:00.002+03:00

Τη γλίτωσες σήμερα, γλυκέ μου γιε της Μαίας.
Σου γράφω, για να σου πω, πόσο πολύ χαίρομαι, που η αναλγησία και η ανικανότητα των κρατούντων δε στάθηκε ικανή, να σε σβήσει από τη μνήμη ες αεί.
Θείε, ψυχοπομπέ, πανούργε, θα σου το ομολογήσω.
Το κάνω τώρα, γιατί ειλικρινά, φοβήθηκα πως θα σε χάσω. Πως δε θα μπορέσω, να σε ξαναδώ!
Όταν, ούσα μαθήτρια ακόμα, σε επισκέυτηκα στο νεότευκτο σπίτι σου, στην Ολυμπία, πέρασα γρήγορα-γρήγορα τα λοιπά εκθέματα και ήρθα στην αίθουσά σου, νιώθωντας να με καλείς.
Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε, μα το μόνο που θυμάμαι, είναι να στέκομαι όρθια απέναντί σου, με μάτια βουρκωμένα, να σε θαυμάζω.
Δάκρυα χαράς και αγαλλίασης ήταν.
Η γαλήνια θεϊκή μορφή σου με συνεπήρε.
Με γαλήνεψε.
Μου πρόσφερε Κάθαρση.
Έκτοτε, πάντοτε σε ένιωθα μαζί μου.
Και σήμερα τρόμαξα.
Ίσως υποτίμησα τις δυνάμεις σου και σου ζητώ, να με συγχωρέσεις, φτερωτέ θεέ, σοφέ δάσκαλε, πανούργε κατεργάρη.
Μη με ξαναδοκιμάσεις έτσι, σε παρακαλώ.
Θα έρθω σύντομα, να σε ξαναδώ.
Να θαυμάσω τη μακάρια όψη σου, καθώς κρατάς στην αγκαλιά σου το μικρό Διόνυσο.
Ως τότε, θα περιμένω, να έρθεις στα όνειρά μου, να με πάρεις, να πετάξουμε μαζί, να κάνουμε παρέα καμιά σκανταλιά από αυτές που συνηθίζεις.
-----
Κλύθι μου Ερμεία Διός άγγελε Μαιάδος
υιέ παγκρατές ήτορ έχων εναγώνιε
κοίρανε θνητών
εύφρων ποικιλόβουλε
διάκτορε αργειφόντα
πτηνοπέδιλε
φίλανδρε λόγου θνητοίσι
προφήτα γυμνάσιν ός χαίρεις δολίαις τ' απάταις
τροφιούχε ερμηνεύ πάντων
κερδέμπορε
λυσιμέριμνε ός χείρεσσιν έχεις ειρήνης όπλον αμεμφές
Κωρυκιώτα μάκαρ εριούνιε
ποικιλόμυθε εργασίαις επαρωγέ
φίλε θνητοίς εν ανάγκαις
γλώσσης δεινόν όπλον το σεβάσμιον ανθρώποισι
κλύθι μου ευχομένου βιότου τέλος εσθλόν οπάζων εργασίαισι λόγου χάρισιν
και μνημοσύνηισιν
------

Σε φιλώ, φίλε θνητοίς εν ανάγαις.

Μαυρίλα, πένθος, απόγνωση...

2007-08-26T12:27:00.000+03:00

Θλίψη...
Μόνο αυτή η λέξη μπορεί, να περιγράψει, αυτό που νιώθω μέσα μου.
Πνίγομαι, όπως και όλοι σας... Είμαι σίγουρη γι'αυτό.
Ξαφνικά, νιώθω την Ελλάδα μάνα μου. Μια μάνα που δοκιμάζεται, που χτυπιέται από παντού, που σπαράζει.
Ξαφνικά, νιώθω όλους τους κατοίκους αυτής της γης αδέλφια μου, που πάσχουν, ξεσπιτώνονται, ασφυκτιούν, πεθαίνουν.

Δεν μπορώ, να διώξω από το μυαλό μου μια εικόνα.
Την εικόνα εκείνων που βρέθηκαν περικυκλωμένοι από τη φωτιά.
Που άρχισαν σιγά-σιγά, να χάνουν την αναπνοή τους εξαιτίας του καπνού.
Που γέμισαν τα πνευμόνια τους διοξείδιο.
Που είδαν τα μάτια τους τη μαυρίλα.
Που παγιδεύθηκαν, εγκλωβίστηκαν.
Εκείνη η στιγμή, που συνειδητοποίησαν, πως δε θα ξεφύγουν.

Θεέ μου, πόση απόγνωση ένιωσαν;
Φρικτός θάνατος...
Να ξέρεις, πως σου μένουν ελάχιστα δευτερόλεπτα και μετά ... σιωπή...

2007-08-24T18:09:00.000+03:00

Καλησπέρα σας!
Μ'αρέσει πολύ που προβληματιστήκατε με την προηγούμενη στιχομυθία :)
Η αλήθεια είναι, ότι καμιά φορά θα πρέπει, να υποχωρούμε στις απαιτήσεις μας και να συμβιβαζόμαστε με τις ανάγκες και τις δυνατότητες του άλλου.
Εγώ ζητάω, να μπει στο μυαλό μου, να προβλέψει. Τι μου αρέσει, τι σκέφτομαι, τι θέλω.
Ζητάω ουσιαστικά, να γίνει θεός.
Έχω αυτό το δικαίωμα;
Ο καθένας μπορεί, να γίνει θεός, ανάλογα με τα δικά του μέτρα και σταθμά. Με τις δικές του δυνατότητες.
Εκείνος, μου πρόσφερε αυτό που μπορεί.
Γιατί να χρειαστεί, να μαντέψει; :)

Όσο για τα λόγια τα παχιά και τα μεγάλα, δόξα Τω Θεώ, έχω χορτάσει και από αυτά.
Μα, πώς γίνεται κάθε φορά, να την πατάω;
Να τρώω το ίδιο δόλωμα;
Οι άντρες τελικά δεν έχουν φαντασία :) Όλοι τα ίδια τάζουν :)

2007-08-17T10:40:00.000+03:00

Του είπα: "Θέλω κάποιον, να ξέρει τι θέλω, χωρίς να χρειάζεται να του το πω.
Να πραγματοποιεί τις επιθυμίες μου, χωρίς να του το ζητάω".
Μου είπε: "Θέλω, μου λες, τι είναι αυτό που θες και θα σου το χαρίσω, ό,τι κι αν είναι.
Σου υπόσχομαι, ότι θα κάνω δική σου τη θάλασσα και τον ουρανό".

Εγκλωβισμένη

2007-08-10T13:02:00.000+03:00

Σου έχει τύχει, να θες να φύγεις από κάπου και να μην μπορείς;
Έχεις νιώσει ποτέ, τι θα πει να είσαι εγκλωβισμένη κάπου, χωρίς να μπορείς, να αποδράσεις;
Να ζεις σε μια ιδιότυπη φυλακή, που έχεις βάλει κι εσύ το λιθαράκι σου, για να χτισθεί, μα να μη θυμάσαι προς τα πού είναι η μία και μοναδική έξοδος;
Χωρίς παράθυρα, το φως λιγοστό να μπαίνει από τις χαραμάδες.
Φωνάζεις, μα δε σε ακούει κανείς...
Κι αν κάποιος περαστικός τύχει να σε αφουγκραστεί, δεν μπορεί να σε βοηθήσει.
Εσύ μέσα, αυτός έξω.
Κι εσύ να πνίγεσαι...

Τελικά, υπάρχουν μερικοί πιο ίσοι από άλλους!

2007-07-12T20:02:00.000+03:00

Διαβάζω στο "Έθνος":
"Στο Μαϊάμι των Ηνωμένων Πολιτειών αναμένεται να μεταβεί στα μέσα Αυγούστου ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, προκειμένου να υποβληθεί σε μεταμόσχευση ήπατος.
Ο κ. Τζάκης ανέφερε επίσης ότι σε συμβούλιο την Τετάρτη με τους θεράποντες ιατρούς του Αρχιεπισκόπου, συμφωνήθηκε πως η μεταμόσχευση πρέπει να γίνει το συντομότερο δυνατό, μόλις η υγεία του Αρχιεπισκόπου σταθεροποιηθεί πλήρως".

Και αναρωτιέμαι: πόσο ίσοι είμαστε τελικά απέναντι στην αρρώστια;
Ασφαλώς, όχι όσο διατείνονται οι πολιτικοί (πουλητικοί, θα έλεγα) μας άνδρες και καθημερινά επιβεβαιώνεται στα μάτια όλων μας.
Αρρώστησε ο Χριστόδουλος, έγινε σήριαλ το θέμα, λες και μας ενδιαφέρει όλους, λες και είναι δικό μας ζήτημα ζωής ή θανάτου.
Και τσουπ, βγήκε η διάγνωση και η προτεινόμενη θεραπεία: θα του κάνουν μεταμόσχευση.
Μάλιστα, το πολύ σε ένα μήνα.

Μου δημιουργείται η εξής απορία λοιπόν. Πού βρέθηκε όργανο για το Χριστόδουλο, την ίδια στιγμή που εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες άλλοι πάσχοντες συμπολίτες μας βρίσκονται σε μακροσκελή λίστα αναμονής, εδώ και χρόνια;
Όπως διαβάζω, η μεταμόσχευση ήπατος είναι μεγάλη και δύσκολη χειρουργική επέμβαση. Οι δότες είναι λίγοι και έτσι δεν μπορούν όλοι οι ασθενείς με ηπατική ανεπάρκεια να υποβληθούν σε μεταμόσχευση ήπατος.
Δίνεται προτεραιότητα για παροχή μοσχεύματος από δότες που θα παρουσιαστούν ανάλογα με τη σοβαρότητα του κάθε ασθενούς και το βαθμό συμβατότητας που θα υπάρξει μεταξύ δότη και ασθενούς. Οι δωρητές οργάνων που προσφέρουν δώρο ζωής μετά από το θάνατο τους σε συνάνθρωπους τους που πάσχουν είναι λίγοι, οι λίστες αναμονής μεγάλες και η αγωνία των ασθενών και των συγγενών τους για εξασφάλιση μοσχεύματος είναι βασανιστική.

Και, ω! του θαύματος, μόλις αρρώστησε ο Χριστόδουλος, βρέθηκε ή θα βρεθεί αμέσως ο δότης και θα σώσουν τον προκαθήμενο.
Σκατά στα μούτρα μας!
Αιδώς!
Μα, ποιον δουλεύουν επιτέλους;
Πριν κανένα μήνα, είχαμε όλοι εξεγερθεί για την περίπτωση της Αμαλίας, η οποία ταλαιπωρήθηκε βάναυσα από το Εθνικό Σύστημα Υγείας (και Ντροπής θα προσθέσω) και τελικά κατέληξε.
Τώρα, με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο, καταργείται η λίστα αναμονής, στα τσακίδια οι χρόνιοι ασθενείς, που ελπίζουν και οι συγγενείς τους που ταλαιπωρούνται.
Φαντάζομαι το Χριστόδουλο, παχουλό-παχουλό και καλοθρεμμένο, σε μια ατέλειωτη ουρά, να σπρώχνει ανερυθρίαστα και από το τέλος της, να βρίσκεται στην κεφαλή της.
"Εμένα ο Θεός με αγαπά! Εμένα θα με σώσει!", έτσι τον φαντάζομαι να λέει, στα ταλαιπωρημένα πρόσωπα που είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους σε ένα ήπαρ..
Ο ίδιος Χριστόδουλος, που στα χρόνια της Χούντας διάβαζε και δεν καταλάβαινε -κατά δήλωσή του- τι γινόταν γύρω του, πόσοι βασανίστηκαν στα υπόγεια της Ασφάλειας, πόσοι εξορίστηκαν στη Μακρόνησο, πόσοι έχασαν την ελευθερία και την αξιοπρέπειά τους, πόσοι εκτελέστηκαν.
Για ποια ισότητα μιλάμε λοιπόν;
Ο Θεός στον οποίο πιστεύω, θα τα βλέπει όλα αυτά και θα δακρύζει.
Ο Θεός στον οποίο πιστεύω, θα λυπάται για το δούλο του, Χριστόδουλο, γιατί ακόμα και στην πιο σημαντική στιγμή της ζωής του, αποδεικνύει πόσο κατώτερος των περιστάσεων είναι.
Θα μου πεις, σιγά μην κάτσει να πεθάνει.
Η ζωή είναι γλυκειά.
Γλυκειά είναι, το είπε και ο Χριστός στην τελευταία του προσευχή στον κήπο της Γεσθημανή: "Κύριε, απελθέτω απ' εμού το ποτήριον τούτο" σε μια στιγμή, που η ανθρώπινη υπόστασή του υπερνίκησε τη θεϊκή.
Όμως αμέσως μετά, θυμήθηκε, πως ο θάνατός του θα έφερνε τη ζωή για του άλλους.
Και έκανε το μεγάλο βήμα.
Ο Χριστόδουλος κάθε άλλο παρά υιός Θεού είναι και δεν περιμένω αλτρουισμό και θυσία από τούτον.
Όμως, ίσως την ύστατη στιγμή, θα έπρεπε να πει ένα ευχαριστώ και μια συγγνώμη, σε όσους "ετοιμοθάνατους" παρέκαμψε, για να κρατήσει τη δική του πολύτιμη ζωή...

Πυρκαγιά: Μύθοι και αλήθειες

2007-07-06T01:05:00.000+03:00

Διάβασα αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" και σας το παραθέτω, για να προβληματιστείτε.
Εγώ, σίγουρα, προβληματίστηκα.

1.Οι φωτιές στα δάση είναι φυσιολογικά φαινόμενα.
Η φωτιά είναι ομαλά ενταγμένη στα μεσογειακού τύπου οικοσυστήματα. Σε όλες τις χώρες γύρω από τη Μεσόγειο, στην Καλιφόρνια, στο Ακρωτήρι της Καλής Ελπίδας, στη Νότια Αφρική, στην Αυστραλία, στη Χιλή είναι σύνηθες φαινόμενο. Την προηγούμενη μόλις εβδομάδα φωτιά στην Καλιφόρνια έκανε στάχτη 2.000 σπίτια. Η Ελλάδα δεν είναι ειδική περίπτωση. Ακόμα και τα ζώα της χώρας μας είναι προσαρμοσμένα σε αυτήν. Υπάρχουν πουλιά που πάνε μόνο στις καμένες εκτάσεις γιατί εκεί βρίσκουν πολλά έντομα. Και τα έντομα είναι πολλά, γιατί τα φυτά που βγαίνουν στις καμένες περιοχές ανθίζουν γρηγορότερα. Είναι, όσο και αν δεν το πιστεύουμε, αυτός ο κύκλος της ζωής των μεσογειακών οικοσυστημάτων. Μια καμένη περιοχή, την πρώτη χρονιά μετά τη φωτιά είναι κήπος.
2. Δεν αντιμετωπίζονται σωστά οι πυρκαγιές Η πυρκαγιά των δασών θέλει ειδική αντιμετώπιση. Στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ έχουν καταγράψει όλες τις προηγούμενες φωτιές, από το 1985 έως σήμερα. Υπάρχουν σε εξειδικευμένα προγράμματα ανά πάσα στιγμή δεδομένα, όπως οι άνεμοι που φυσούν, μετεωρολογικά και κλιματικά στοιχεία, τα είδη των φυτών που έχουν φυτρώσει, η ηλικία τους, οι εκτάσεις που έχουν ξανακαεί, και ο χρόνος που συνέβη αυτό. Έχοντας διαθέσιμα όλα τα στοιχεία μπορούν να αντιμετωπίσουν τις φλόγες κάθε φορά με τον τρόπο που χρειάζεται. Η σύγκριση με την Ελλάδα είναι καταλυτική. Εδώ ο καθένας λειτουργεί περίπου ως μαθητευόμενος μάγος.
3. Ποιοι είναι οι εμπρηστές Εμπρηστές στην Ελλάδα είναι η ΔΕΗ, οι ανεξέλεγκτες χωματερές και όσοι έχουν κοπάδια. Δεν υπάρχουν σατανικοί εμπρηστές με κουκούλες και μηχανές που καίνε τα δάση. Υπάρχει και ένα μεγάλο ποσοστό πυρκαγιών που προκαλούνται από άλλες αιτίες. Στη Χαλκιδική η φωτιά ξεκίνησε πέρσι από κεραυνό. Τώρα έλεγε κάποιος ραδιοφωνικός σταθμός ότι υπήρχε εμπρηστικός μηχανισμός στην Πάρνηθα. Είναι λάθος. Βρίσκουν μια παλιά οβίδα και λένε μετά ότι πρόκειται για εμπρηστικό μηχανισμό.
4. Τα πεύκα είναι οι μεγάλοι ένοχοι Έχουμε μια μανία με τα πεύκα. Τα φυτεύουμε παντού. Στα στρατόπεδα τα βάζουν δίπλα στις πυριτιδαποθήκες. Τα πεύκα όμως έχουν ένα... μειονέκτημα. Χρειάζονται, προκαλούν, τη φωτιά. Ανήκει στο DΝΑ τους.
Στο Πήλιο που δεν έχει πεύκα, πήγαν οι δασολόγοι και φύτεψαν. Τα πεύκα αυτά έχουν καεί έως τώρα τρεις φορές. Στην Πάρνηθα τα πεύκα έκαψαν τα έλατα. Από τη ρητίνη βγαίνει το εύφλεκτο νέφτι.
5. Ο Εθνικός Δρυμός της Πάρνηθας Υποτίθεται ότι είχαν κάνει Εθνικό Δρυμό και μιλούσαν για τα κρι- κρι που τα έφεραν από την Κρήτη. Είχαν μαντρώσει μια περιοχή και είχαν βάλει μέσα ελάφια. Για να δουλέψει πραγματικά ένα οικοσύστημα με ζαρκάδια και ελάφια έπρεπε να υπήρχαν και λύκοι. Τα ελάφια είχαν γίνει τόσο πολλά που τρώγανε συνεχώς τους φλοιούς των ελάτων.
6. Δεν θα λιγοστέψει το οξυγόνο των Αθηναίων Άκουσα ότι θα λιγοστέψει το οξυγόνο στην Αθήνα. Το οξυγόνο, τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια, δεν έχει ελαττωθεί. Το οξυγόνο παράγεται κατά ενενήντα τοις εκατό απο τους ωκεανούς. Πιστεύει κανείς ότι στη Σαχάρα δεν έχουν οξυγόνο; Στους πόλους που δεν έχουν δέντρα δεν έχουν οξυγόνο άραγε;
Άκουσα επίσης να λένε και να ξαναλένε εξαφανίστηκε ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου. Δεν ήταν ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου στο Λεκανοπέδιο. Υπάρχει η άλλη πλευρά της Πάρνηθας, η Πεντέλη, ο Υμηττός που ξαναπρασίνισε.
7. Δεν χρειάζονται αντιπλημμυρικά έργα,ούτε αναδασώσεις Στο Άγιον Όρος, πριν από δέκα χρόνια, μια φωτιά είχε κατακάψει τα πάντα. Καθηγητές και οικολόγοι λέγανε ότι έπρεπε να γίνουν αναδασώσεις. Οι καλόγεροι δεν άφησαν κανέναν να μπει μέσα. Οι καλόγεροι ευτυχώς δεν έχουν γίδια. Το δάσος έγινε καλύτερο απ΄ ό,τι ήταν πριν.
Στην Πάρνηθα σήμερα υπάρχει ένας υποόροφος. Είναι ο σχίνος, η κουμαριά, το πουρνάρι. Σε αυτά τα φυτά καίγεται μόνο το από πάνω μέρος. Καίγεται δηλαδή το 40%. Το 60% το αποτελούν οι ρίζες τους. Αυτά τα φυτά «ξαναπετάνε» αμέσως με τις πρώτες φωτιές. Αυτά που ακούμε περί πλημμυρών κ.λπ. είναι ανοησίες. Το έδαφος και το νερό συγκρατούνται από τον υποόροφο, γιατί οι ρίζες είναι ζωντανές.
Δεν πρέπει να πατήσει κανείς μέσα στην καμένη έκταση, να κόψει κορμούς, να τους σέρνει. Στην Πεντέλη, σε εκείνες τις φοβερές αναδασώσεις, μικρών τμημάτων ευτυχώς, σκάβανε και φύτευαν ασθενικά δεντράκια και συγχρόνως καταστρέφανε γύρω στα 100 μικρά φυτά που είχαν φυτρώσει από μόνα τους.
Ο Νίκος Μάργαρης είναι καθηγητής στο Τμήμα Περιβάλλοντος του Πανεπιστημίου Αιγαίου και διευθυντής της ελληνικής έκδοσης του «Νational Geographic»

Ποιήματα από το Γκουαντανάμο

2007-06-22T11:13:00.000+03:00

Θέλησα, να μοιραστώ μαζί σας τους παρακάτω λιτούς στίχους. Τους έχει γράψει ο Αμπντούλ Ραχίμ, κρατούμενος στο κολαστήριο του Γκουαντανάμο (το λέω με την ισπανική προφορά, αρνούμαι την αμερικανική!). Ο Αμπντούλ Ραχίμ χάραξε αυτούς τους στίχους πάνω σε ένα κυπελάκι του καφέ με το νύχι του.
Just as the heart beats in the darkness of the body,
so I, despite this cage, continue to beat with life.
Those who have no courage or honor consider themselves free,
but they are slaves.
I am flying on the wings of thought, and so,
even in this cage, I know a greater freedom.
Ελεύθερη μετάφραση:

Όπως η καρδια χτυπά στο σκοτάδι του σώματος,
έτσι κι εγώ, παραβλέπω αυτό το κελί και συνεχίζω να "χτυπώ" γεμάτος ζωή
Αυτοί που δεν έχουν θάρρος ή τιμή, θεωρούν τους εαυτούς τους ελεύθερους,
μα είναι σκλάβοι.
Πετάω με τα φτερά της σκέψης, κι έτσι,
ακόμα και μέσα σε αυτό το κελί, γνωρίζω μια μεγαλύτερη ελευθερία.

Τι λόγια, Θεέ μου!
Δε σας προκαλούν μια ανατριχίλα;
Οι λέξεις αυτές με καίνε, τις νιώθω να κυλούν κάτω από το δέρμα μου, στις φλέβες μου.
Σε έναν τόπο βασανιστηρίων, η ανθρώπινη διανόηση, το ελεύθερο πνεύμα της δημιουργίας βρίσκει πάντα τρόπους, να θριαμβεύσει.
Αν αυτό δεν μπορεί, να ονομαστεί ΕΛΠΙΔΑ, τότε σε τι να προσμένουμε ως ανθρώπινο γένος;

* Το Πανεπιστήμιο της Iowa θα δημοσιεύσει τα ποιήματα αυτά με τον τίτλο "Poems From Guantanamo: The Detainees Speak".

Τα λόγια των ποιητών/κρατουμένων φυσικά λογοκρίθηκαν από τη νεόκοπη υπερδύναμη, ως ανατρεπτικά και τρομοκρατικά.
Στ' αλήθεια, η ελευθερία του πνεύματος πάντοτε τρόμαζε τους δυνατούς.
Και πάντοτε τους νικούσε!!!!

Κρίσεις..

2007-06-11T21:29:00.001+03:00

Κρίσεις πανικού...
Αυτό μου λέει η φίλη μου η Άντα, πως είμαι στα πρόθυρα να περάσω...
Και νιώθω, πως αυτήν τη φορά έχει απόλυτο δίκιο.
Δεν μπορώ να κοιμηθώ, να ηρεμήσω.
Ο λίγος ύπνος που καταδέχεται, να με επισκεφθεί, είναι μαρτυρικός.
Λούζομαι στον ιδρώτα, τινάζομαι, βλέπω αγχώδη όνειρα.
Ξυπνώ και είναι σαν ένα τεράστιο χέρι να σφίγγει την καρδιά μου για πολλή ώρα μετά.
Μια μέγγενη προσπαθεί, να μου κόψει την ανάσα...
Βυθίζομαι;

Αμαλία

2007-05-30T14:04:00.000+03:00

Αντίο Αμαλίτσα!
Ελπίζω η ψυχούλα σου εκεί πάνω, να βρει τη γαλήνη που της αξίζει...
Θα ζεις μέσα στις καρδιές μας.
Σε αγαπήσαμε και ας μη σε γνωρίσαμε ποτέ.
Μια τέτοια δυνατή ψυχή δε χάνεται! Γίνεται άγγελος και μας χαμογελά...

Και τώρα τι;

2007-05-21T12:55:00.000+03:00

Και τώρα τι;
Αυτή η ερώτηση τριγυρνά στο μυαλό μου από την στιγμή που έφυγα.
Από την στιγμή που με φίλησες, στο στόμα, στα δύο μάγουλα, με αγκάλιασες και με έβαλες μέσα στο αυτοκίνητο.
Έβαλα μπρος.
Δε θυμάμαι και πολλά για το δρόμο.
Θυμάμαι πως έβρεχε καταρρακτωδώς. Τα τζάμια λούζονταν στο νερό και οι υαλοκαθαριστήρες δούλευαν στο φουλ.
Τα λάστιχα μου, ως συνήθως ξεφούσκωτα κι έπρεπε να βρω βενζινάδικο, να τα φουσκώσω.
Θυμάμαι, πως έπαιζε το ραδιόφωνο. Κάποιος σαλονικιώτικος σταθμός. Μπλα-μπλα..
Εγώ έφευγα με πατημένα 140 και ήταν σα να μην προχωρούσα καν.
Σκεφτόμουν όλα όσα σου είπα. Όλα όσα σου έκανα.
Προγραμματισμένα, να σε κάνουν να με μισήσεις, να με βαρεθείς.
Θαυμάζω όμως την υπομονή σου.
Εσύ εκεί, να επιμένεις.
Πώς είναι δυνατόν, να θέλεις, να είσαι με έναν άνθρωπο τόσο αλλοπρόσαλλο, όπως είμαι εγω;
Το σχέδιό μου μπήκε πάλι σε εφαρμογή.
"Θα φερθώ άσχημα, εγωιστικά, με πεισμα. Θα δείξω τον κακό εαυτό μου. Πού θα πάει; Θα λυγίσει".
Έλα όμως, που αυτός ο κακός εαυτός μου, στην πραγματικότητα, υπάρχει μόνο σε πολύ μικρό ποσοστό μέσα μου.
Θα με ρωτήσεις, γιατί τα κάνω όλα αυτά.
Ειλικρινά, κι εγώ ξαφνιάζομαι.
Ίσως είναι ένα άδικο τεστ, που θέλω, να δω αν θα το περάσεις με επιτυχία.
Ίσως, να προσπαθώ να απαλλάξω τον εαυτό μου από μία μελλοντική απογοήτευση.
Πάντα διώχνω τους άλλους από δίπλα μου, από το φόβο, ότι θα αποδειχθούν κατώτεροι των προσδοκιών μου.
Δε δίνω ευκαιρίες, τουλάχιστον, όχι όσες θα έπρεπε.
Και γιατί να μου δώσει κανείς εμένα;
Δούναι και λαβείν είναι η ζωή.
Απλά, ο καθένας κάνει τις επιλογές του.
Η μόνη απογοήτευση είναι, ότι συνήθως πέφτω μέσα. Όσα περιμένω να γίνουν, γίνονται.
Θα μου πει κανείς, ότι τα προκαλώ.
Φτιάχνω τις συνθήκες έτσι, ώστε να φτάσω στο τέλος που περιμένω.
Τώρα τι;
Πόσο μπορεί, να λειτουργήσει αυτό μεταξύ μας;
Είπα δε θα ερωτευτώ.
Και το παλεύω.

Απεργούμε;

2007-05-08T12:32:00.000+03:00

Προειδοποιητική 24ωρη απεργία έχει κηρύξει η ΕΣΗΕΑ, από τις 6 το πρωί της Τρίτης 8 Μάη, έως τις 6 το πρωί της Τετάρτης 9 Μάη, με αίτημα να επιστραφούν στο ΤΣΠΕΑΘ στο ακέραιο τα χρήματα, που διατέθηκαν για την αγορά του ομολόγου των 130 εκατομμυρίων ευρώ. Στην απεργία συμμετέχουν και οι δημοσιογραφικές ενώσεις της επαρχίας (ΕΣΗΕΜ-Θ, ΕΣΗΕΠΗΝ), όπως και η ΕΣΠΗΤ (περιοδικός Τύπος), ενώ η κινητοποίηση επηρεάζει όλα τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά, τα πρακτορεία ειδήσεων και την ΕΡΤ. Απεργιακές συγκεντρώσεις στις 12 το μεσημέρι της Τρίτης, έξω από τα γραφεία των ενώσεων, στην Αθήνα (Ακαδημίας 20) και στη Θεσσαλονίκη (Στρατηγού Καλλάρη 5).

Η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων (ΔΟΔ) και η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Δημοσιογράφων (ΕΟΔ), με ανακοίνωσή τους, εκφράζουν «απόλυτη αλληλεγγύη στην 24ωρη απεργία που κήρυξαν την Τρίτη 8 Μαΐου οι Έλληνες δημοσιογράφοι και οι Ενώσεις που τους εκπροσωπούν, διαμαρτυρόμενοι για την κυβερνητική κακοδιαχείριση των συνταξιοδοτικών και ασφαλιστικών Ταμείων”.

Πηγή: NET 105.8

-----------

Απεργία λοιπόν σήμερα. Μάλιστα.
Υποχρεωτική για μένα. Γιατί το κανάλι δεν μπορεί, να βγάλει δελτίο.
Κι έτσι εγώ σήμερα θα χάσω ένα μεροκάματο, από τα εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ που βγάζω.
Και μετά ξύπνησα.
Και θυμήθηκα, ότι δουλεύω έξι μέρες την εβδομάδα, πάνω από οκτώ ώρες την καθεμία. Χριστούγεννα. Πρωτοχρονιά. Πάσχα. Πρωτομαγιά. Δεκαπενταύγουστο. Σάββατα. Κυριακές.
Χωρίς να πληρώνομαι παραπάνω από τα κάτω από 700 ευρώ που παίρνω.
Χωρίς να δικαιούμαι άδεια.
Χωρίς να είμαι ασφαλισμένη.
Χωρίς να είμαι εγγεγραμμένη στην ΕΣΗΕΜΘ, γιατί ο εργοδότης αρνείται να μου κολλήσει ένσημα, ώστε να εδραιώσω δικαίωμα εγγραφής στην αγαπητή ΕΣΗΕΜΘ.
Χρειάστηκε να λείψω το Πάσχα, γιατί μου βρήκαν όγκο και έπρεπε να είμαι στο νοσοκομείο για κάποιες μέρες για βιοψίες και θεραπεία.
Και ο "αγαπητός" εργοδότης θέλει να μου αφαιρέσει τα ημερομίσθια, που δε δούλεψα από το μισθό, που μου χρωστά εδώ και δυόμιση μήνες.
Τι τρώω; Αναρωτιέστε ε;
Τσίχλες!
Καλές είναι και αυτές..
Κυρίως, εάν είναι χωρίς ζάχαρη, δεν παχαίνεις κιόλας.
Σήμερα λοιπόν, ο αγαπητός εργοδότης με ανάγκασε να μη δουλέψω και να χάσω τα 20-πόσα ευρώ (είναι και τόσα;), που θα μπορούσαν να κλείσουν μια μικρή τρύπα.
Δηλαδή, εγώ σήμερα απεργώ για τους μεγαλο-μικροδημοσιογράφους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, που έχουν όλα τα καλούδια τους, τις συμβάσεις τους, τα ενσημάκια τους, τις αδειούλες τους, τα οδοιπορικά τους, τα κινητά και τα αυτοκίνητα της εταιρείας.
Γι' αυτούς απεργώ εγώ σήμερα.
Για μένα και τους υπόλοιπους συναδέλφους μου, που εντάσσονται στην ίδια κατηγορία, ποιος θα μεριμνήσει;
Ποιος θα ενδιαφερθεί;
Που μας έχουν καταργήσει το οκτάωρο και το πενθήμερο; Που μας ξεζουμίζουν καθημερινά, χωρίς ασφάλιση και με ούτε το βασικό μισθό;
Δε διατηρώ αυταπάτες.
Κανείς δε θα ενδιαφερθεί. Ούτε ο κ. Σόμπολος, ούτε κανείς άλλος βολεμένος. Λυπάμαι που το λέω, μα έτσι είναι.
Και καλά κάνετε και είστε βολεμένοι. Γιατί έτσι είναι το σωστό. Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη. Το πιστεύω, το λέω δίχως ίχνος ειρωνίας.
Απλά, θεωρώ, ότι όταν βολευτείς εσύ, οφείλεις να δώσεις πίσω στην κοινωνία ένα κομμάτι από αυτά που σου προσέφερε. Κάτι σαν τη δεκάτη των αρχαίων ημών προγόνων.
Ξύπνα Νταρκ!
Μην ονειρεύεσαι!
Βούλωστο και προχώρα.
Ναι, κάνω τη δουλειά που πάντα ονειρευόμουν. Είμαι τυχερή.
Αλλά ξέρετε τι είναι, να πραγματοποιείς το όνειρό σου και να προσπαθούν, να σε κάνουν να το σιχαθείς;
Αυτό είναι το χειρότερο, φίλοι μου.
Αυτό είναι που με θλίβει βαθύτατα.
Οι ιδιοκτήτες εφημερίδων και καναλιών βέβαια, μια χαρά την έχουν κι εδώ, με τα κοτεράκια τους, τις αμαξάρες τους, τις σπιταρώνες τους!
Καλή επιτυχία στους συναδέλφους.
Αφού εμείς δεν μπορούμε, ας τα καταφέρουν τουλάχιστον εκείνοι. Εργαζόμενοι είναι. Το δικαιούνται.
Κλείνοντας, θέλω να ουρλιάξω στα αυτιά όσων έχουν την ελάχιστη ευθιξία να με ακούσουν:

ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΠΕΙΝΑΝΕ, ΚΑΘΙΚΙΑ!!!!!

Ayrton

2007-05-01T21:57:00.000+03:00

Θα ζεις μέσα στις καρδιές μας..
Δεκατρία χρόνια μετά..
Πώς πέρασαν..
Δε σε ξέχασα..
Τα υπόλοιπα λόγια είναι απλώς περιττά...

Βαρέθηκα!

2007-04-27T14:20:00.000+03:00

Βαρέθηκα ρε φίλε, να μου πρήζεις κάθε μέρα τα συκώτια μου και να προσπαθείς να με κάνεις να σιχαθώ, αυτό που λατρεύω!
Άι σιχτίρ στην τελική!
Να πω, ότι πλήρωνες σωστά και στην ώρα σου..
Βρε ουστ!

Υποκλίνομαι στον στίχο...

2007-04-20T20:44:00.001+03:00

Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις
τις ώρες που αγριεύει η βροχή
στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις
και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί
μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις

Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου
σου 'φερα απ' τους Δελφούς γλυκό νερό
στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου
και πριν προλάβω τρεις να σ' αρνηθώ
σκούριασε το κλειδί του παραδείσου

Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη
και την τρελή σου κυνηγάει σκιά
πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι
πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά
αγάπη που σε λέγαν Αντιγόνη

Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει
και σε ποιο γαλαξία να σε βρω
εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι
κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό
που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι

Άλκης Αλκαίου

Η τελευταία αυγή

2007-04-15T20:44:00.000+03:00

Γύρω του θόρυβος πολύς.
Η μουσική παρέσερνε τους θαμώνες του club σε εξοντωτικούς ρυθμούς, τα φωτα χαμηλά και μονάχα το black light έδινε χρώμα στην ατμόσφαιρα.
Σκοτάδι. Το στοιχείο του.
Μετακινούνταν ανάμεσά τους με μεγαλύτερη ευκολία, χωρίς να τον κοιτούν περίεργα για το πάλευκο χρώμα του δέρματός του, τα μαύρα μακρυά μαλλιά του.
Τα διαπεραστικά μπλε μάτια του μαγνήτιζαν, όποιον είχε την τύχη, να διασταυρώσει ματιές μαζί του.
Την είδε. Μάλλον, καλύτερα, την ένιωσε.
Σα να τον διαπέρασε με το βλέμμα της.
Ήταν στην άλλη άκρη του club, αγέρωχη, ψηλή, με μακρυά καστανόξανθα μαλλιά, που έπεφταν στην πλάτη της σα χαίτη λιονταριού.
Μα, τα μάτια της! Τόσο διαπεραστικά, που σε έκαναν να ανατριχιάζεις.
Πρόσδιδαν στο πρόσωπό της μία λάμψη απόκοσμη, σχεδόν σε φόβιζαν.
Μην απορείς, που μπορούσε, να τα διακρίνει στο σκοτάδι. Μπορούσε. Γιατί ήταν ...αυτός.
Σε κλάσματα δευτερολέπτου βρέθηκε δίπλα της.
Της άγγιξε τον ώμο και εκείνη πάγωσε.
"Φεύγουμε;" της ψιθύρισε.
Εκείνη ένευσε μόνο καταφατικά.
Την κράτησε από το χέρι και βγήκαν έξω από την πίσω πόρτα, που έβγαζε σε ένα στενό έρημο δρομάκι.
Μια μαύρη γάτα στεκόταν λίγο πιο κάτω και ήρθε τρέχοντας προς εκείνον, γουργουρίζοντας.
Ανέβηκαν στη μηχανή του και έφυγαν.
Βγήκαν έξω από την πόλη, εκεί που ξεκινούν τα προάστια και τα χωράφια που μόλις είχαν σπαρθεί.
Σταμάτησαν έξω από το μικρό νεκροταφείο του χωριού.
"Φοβάσαι;" τη ρώτησε.
"Όχι" του αποκρίθηκε εκείνη.
Προχώρησαν προς στην σκουριασμένη σιδερένια πόρτα, που έτριξε παράφωνα, καθώς την άνοιγαν και μπήκαν μέσα.
Το σκοτάδι ήταν πηχτό. Μόνο οι αχτίνες του φεγγαριού έκαναν το χορτάρι, να ασημίζει.
Όμως εκείνος την οδηγούσε με σιγουριά, χωρίς να παραπατήσει ούτε μία φορά.
Σταμάτησαν μπροστά από έναν τάφο.
Δίπλα του στεκόταν η μαύρη γάτα, που είχαν δει στο δρομάκι, κουνώντας νωχελικά την ουρά της.
Πάνω στον τάφο δέσποζε ένα άγαλμα αγγέλου.
Εκείνη μπορούσε να τον διακρίνει στο φως του φεγγαριού. Ήταν πανέμορφος, με τις φτερούγες του απλωμένες και τα χέρια του προτεταμένα, σα να την καλούσε.
"Νομίζω, ότι σου μοιάζει" του είπε.
Εκείνος μόνο χαμογέλασε.
Την πλησίασε από πίσω και της φίλησε απαλά το λαιμό.
Τα χέρια του ήταν παγωμένα, αν και ήταν μία ζεστή αυγουστιάτικη νύχτα.
"Λοιπόν; Είσαι έτοιμη;"
Άρχισε, να τη γδύνει αργά, με μαεστρία κι εκείνη σε κάθε άγγιγμά του ένιωθε, ν' ανατριχιάζει όλο και πιο πολύ.
Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά. Ήξερε, πως δεν υπήρχε γυρισμός.
Την ξάπλωσε πάνω στο κρύο μάρμαρο, θωπεύοντάς τη ασταμάτητα.
"Κάνε μου έρωτα, να νιώσω ανθρώπινη, για μία τελευταία φορά" του ψιθύρισε.
Έρωτα. Χρησιμοποίησε τη λέξη αυτή πολύ προσεκτικά. Δεν είπε "σεξ", ποτέ της δεν της άρεσαν αυτά τα απρόσωπα τρία γράμματα.
Και η πάλη ξεκίνησε.
Δύο κορμιά, σε έναν αέναο χορό, πρωτόγονο και μαγικό ταυτόχρονα.
Δεν είχε νιώσει ποτέ ξανά έτσι.
Την ώρα που έφθαναν μαζί στην έκρηξη, βύθισε τους μυτερούς του κυνόδοντες στο λαιμό της, κι εκείνη άφησε το τελευταίο της δάκρυ, να κυλήσει.
Δεν ένιωσε πόνο.
Μόνο την απόγνωση για τη ζωή που άφηνε, διαδεχόμενη από την έκσταση για την καινούργια που ανοιγόταν μπροστά της.
Το επόμενο πράγμα που θυμάται, ήταν η βραχνή φωνή του, να την ξυπνά από το βαθύ λήθαργο.
Είχε αρχίζει, να χαράζει η αυγή.
"Σήκω Νταρκ. Πρέπει, να φύγουμε. Σε λίγο, θα βγει ο ήλιος"...

----------
Loth, σε ευχαριστώ πολύ για τις υπέροχες λέξεις!
Συγγνώμη που άργησα τόσο..

Μπαλάκι

2007-03-25T13:17:00.000+03:00

Το μπαλάκι μου το πέταξε το Ελσάκι.
Αν και άργησα, είμαι συνεπής και απαντώ για τις αγαπημένες μου ταινίες.

1. Hero

Υπέροχη! Την έχω δει τόσες φορές και πάλι, κάθε φορά είναι σα να είναι η πρώτη. Απίστευτη λυρικότητα! Λατρεύω τον κινέζικο κινηματογράφο.

2. Έκτη Αίσθηση

Τι κλάμα.. Τι αναπάντεχο τέλος.. Πόση αγάπη.

3. Mystic River

Η σκηνή που ο Σον Πεν σκοτώνει τον Τιμ Ρόμπινς. Ενώ ξέρω, ότι δεν είναι ο δολοφόνος.. (Και το βιβλίο, πολύ καλό). Τελικά, ο Σον είναι πολύ καλός. Αδικήθηκε, όταν παντρεύτηκε τη Μαντόνα. Ευτυχώς, κατάλαβε νωρίς το λάθος του (αν και την έσπασε στο ξύλο).

4. Οι Επτά Σαμουράι

Μαγικό! Ακίρα Κουροσάβα, μάγος και βίαιος μαζί. O Tosiro Mifune γοητευτικότατος και πολύ αντρουά! Λατρεύω ΚΑΙ τον ιαπωνικό κινηματογράφο.

5. Όσα παίρνει ο άνεμος

Επικό! Ρετ Μπατλερ και Βίβιαν -Μενεξεδιά-Μάτια - Λι!
Ήταν η αγαπημένη της γιαγιάς μου και τη βλέπαμε μαζί :)

6. Ο Άγγλος ασθενής

Έχω χάσει το μέτρημα. Πόσες φορές την έχω δει αλήθεια;
Το φως μέσα στην σπηλιά αργοσβήνει κι εκείνη χάνεται, ενώ ο Ralph τρέχει στην έρημο, για να προλάβει να τη σώσει. Υπέροχος ηθοποιός, παρεμπιπτόντως.

7. Η Λάμψη
Για το τρελό βλέμμα του Jack Nickolson! Όλα τα λεφτά!

Αρκετά...

2007-03-20T14:33:00.000+02:00

Έρχεται εκείνη η ώρα.
Που συνειδητοποιείς, ότι αγαπάς τόσο πολύ, με δε σε αγαπούν, παρά μόνο ελάχιστα, κάποιοι.
Μάνα, πατέρας, αδέρφια, συγγενείς, φίλοι...
Δεν ανταποκρίνεται η αγάπη που ψάχνεις, σε αυτήν που παίρνεις.
Το λάθος δεν είναι των άλλων.
Είναι δικό σου, γιατί έχεις τέτοιες απαιτήσεις.
Καταριέσαι την ώρα και την στιγμή, που γεννήθηκες με τέτοια ψυχοφθόρα ανάγκη.
Θα μπορούσες, να συμβιβάζεσαι και με λιγότερα.
Να απολαμβάνεις, αυτό που σου προσφέρουν. Το όσο. Το κάμποσο ή το μηδαμινό.
Μα έρχεται εκείνη η ώρα.
Που είναι σα να τρως μπουνιά στο πρόσωπο και ξυπνούν οι αισθήσεις σου από τον πόνο.
Και διαπιστώνεις την αλήθεια γύρω σου.
Τη βλέπεις ξεκάθαρα.
Δεν ανήκεις εδώ. Έτσι απλά, δεν ανήκεις.
Τι κάνεις;
Σκοτώνεις τον εαυτό σου. Κυριολεκτικά. Ή μεταφορικά.
Εσύ επιλέγεις.
Αλλάζεις όνομα, πόλη, χώρα, πρόσωπο, ζωή.
Κόβεις κάθε δεσμό, με όσα σου θυμίζουν την αγάπη που χάνεις.
Και ζεις σα νεογέννητο, που γνωρίζει εκ νέου τον κόσμο.

Βαρέθηκα, να αλλάζω χρώματα, για να σας αρέσω!

2007-03-17T20:37:00.000+02:00

ΕΙΣ ΕΡΩΤΑ

Ἔρως ποτ' ἐν ῥόδοισι

κοιμωμένην μέλιτταν

οὐκ εἶδεν, ἀλλ' ἐτρώθη.

τὸν δάκτυλον παταχθείς

5 τᾶς χειρὸς ὠλόλυξε,

δραμὼν δὲ καὶ πετασθείς

πρὸς τὴν καλὴν Κυθήρην

‘ὄλωλα, μῆτερ,’ εἶπεν,

‘ὄλωλα κἀποθνήσκω·

10 ὄφις μ' ἔτυψε μικρός

πτερωτός, ὃν καλοῦσιν

μέλιτταν οἱ γεωργοί.’

ἃ δ' εἶπεν· ‘εἰ τὸ κέντρον

πονεῖς τὸ τᾶς μελίττας,

15 πόσον δοκεῖς πονοῦσιν,

Ἔρως, ὅσους σὺ βάλλεις;’

Ανακρέων

Μία ελεύθερη μετάφραση αυτού του υπέροχου ποιήματος του Ανακρέοντος:

Μια φορά ο Έρως , δεν είδε μια μέλισσα, που ήταν ανάμεσα στα τριαντάφυλλα και τον τσίμπησε στο δάχτυλο και ο μικρούλης άρχισε να κλαίει. Τρέχοντας, πάει λοιπόν στη μαμά του την Αφροδίτη και της λέει: "Μανούλα, χάθηκα! Πεθαίνω! Με δάγκωσε ένα φιδάκι φτερωτό, αυτό που οι γεωργοί ονομάζουν μέλισσα".

Και η Αφροδίτη απαντά στο γιόκα της: "Αν πονάς από το κεντρί της μέλισσας, πόσο νομίζεις, ότι πονούν, Έρωτα, αυτοί που εσύ χτυπάς;"

Υπέροχο δεν είναι; Βέβαια, στα αρχαία ακούγεται πολύ ωραιότερο και μελωδικότερο.

Με αγάπη σε όλους!

Απορία

2007-03-14T00:05:00.000+02:00

Δηλαδή, τώρα εγώ θεωρούμαι συνάδελφος του Πρετεντέρη;

Ε όχι ρε πούστη μου!!!!!!

%#@@&&^$@#%

Μαρτίου 13...

2007-03-13T14:51:00.000+02:00

Διάλογος παρανοϊκός

2007-03-08T21:58:00.000+02:00

- Δεν το πιστεύω! Ειλικρινά, με εξοργίζει αυτό, που αντιμετωπίζω!
- Τι δηλαδή;
- Ξέρεις τι έχω καταλάβει, τόση ώρα που μιλάω μαζί σου;
- Τι;
- Βλέπω, ότι, μέσα σου θέλεις, να βγει θετική η βιοψία!
Χριστέ μου! Αν είναι δυνατόν!
- ...
-Θέλεις;
- ...
- Απάντησέ μου, γαμώτο! Απάντησέ μου! Θέλω, να ξέρω, πόσο άρρωστο άτομο είσαι!
- Νομίζω, πως ναι..
- Ναι; ΝΑΙ; Τι λες τώρα; Τι λες γαμώ το κέρατό μου;
Έχεις καταλάβει τι ακριβώς εύχεσαι;
- Νομίζω, πως ναι...
- Εύχεσαι να πεθάνεις!
- Εύχομαι, να αρρωστήσω... Ίσως αυτή η αρρώστια να με κάνει, να γυρίσω πίσω, σε όλα
εκείνα που έχασα... Σε όλα εκείνα που ΕΓΩ άφησα, να χαθούν...
Ίσως είναι μια καλή αφορμή, μια σοβαρή δικαιολογία να επιστρέψω στον εαυτό που έχασα...
- Μη συνεχίζεις!
- Ξέρεις τι μάχες δίνω μέσα μου καθημερινά; Έχεις ιδέα; Δεν μπορείς, να φανταστείς;
Υπάρχουν στιγμές, που συνειδητοποιώ, ότι το σώμα στο οποίο βρίσκομαι δεν το γνωρίζω...
Ότι ζω τη ζωή ενός άλλου ανθρώπου... Έχεις την παραμικρή ιδέα, του πώς είναι, να νιώθεις
έτσι;
- Δεν πας καθόλου καλά! Μα καθόλου καλά! Φεύγω! Βγάλτα μέρα με την πάρτη σου!
- Δεν πάω καλά... Ποιος σου είπε, ότι πηγαίνω καλά εδώ και τρία χρόνια; Πριν τρία χρόνια
έχασα τον εαυτό μου, απο ένα τυχαίο γεγονός, που έδωσε κλωτσιά στο μίτο και ξετύλιξε το
παραμύθι...
- Εύχομαι ο Θεός, να σε λυπηθεί... γιατί ξέρω, πως μετά θα το μετανιώσεις... μα θα είναι
αργά... Θα παλεύεις για τη ζωή σου και κάθε ανάσα σου θα μοιάζει σημαντική...
Ξύπνα επιτέλους, πριν να είναι πολύ αργά...

Φωνές

2007-03-07T16:49:00.001+02:00

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πέθαναν, ή εκείνων που είναι
για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε·
κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας -
σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Μετά τη βροχή..

2007-03-04T18:13:00.000+02:00

Μάλιστα, πέντε..

2007-03-03T22:36:00.000+02:00

Επιτέλους, βρίσκω το χρόνο να πιάσω το μπαλάκι, που μου πέταξε η φίλη μου η Θαλασσομπερδεμένη και να μοιραστώ μαζί σας πέντε πράγματα για μένα.
Αν και να ξέρετε, πως είναι εξαιρετικά δύσκολο, να το κάνω.
Πάμε λοιπόν..

Α) Μισώ τα νεκροταφεία. Νιώθω μια φυσική απέχθεια για το χώρο.
Δε φοβάμαι τους νεκρούς, όχι.
Δεν έχω τέτοιες φοβίες.
Απλά, έτυχε να χρειαστεί, να πάω σε νεκροταφείο για πρώτη φορά σε μεγάλη ηλικία.
Γύρω στα 17-18 μου.
Για να αποχαιρετίσω τη γλυκιά μου γιαγιάκα.
Τόσα χρόνια μετά και δεν έχω ξεπεράσει το χαμό της. Ούτε και πρόκειται.
Στην κηδεία της ένιωσα αυτό το απαίσιο συναίσθημα, ότι ο άνθρωπός μου είναι φυλακισμένος κάτω από το χώμα και δεν μπορεί να βγει. Δεν μπορεί, να ελευθερωθεί. Και δεν ξαναπάτησα το πόδι μου εκεί.
Τη θρηνούσα μέσα μου και το κάνω ακόμα, ας πέρασε πάνω από δεκαετία...
Β) Λατρεύω τη θάλασσα.
Θα ήθελα, να είχα γεννηθεί δελφίνι, αν και η μαμά μου λέει, όταν κολυμπάμε μαζί, πως δεν απέχω και πολύ! Τόση είναι η λατρεία μου για τη μάνα-θάλασσα, που όταν μπαίνω στο νερό (κι εννοώ ολόκληρη, ΚΑΙ το κεφάλι) ξεχνάω να βγω.
Και η μανούλα μου τρομάζει.. και με ψάχνει..
Γυρνώ ανάποδα, με το κεφάλι κάτω και τα πόδια στον ουρανό, για να μπορώ να μένω πιο πολύ ώρα μέσα, χωρίς να με ανασύρει η άνωση.
Όλα μοιάζουν πιο όμορφα εκεί κάτω..
Και αυτός ο ήχος..
Τέτοια γαλήνη.
Λατρεύω τη θάλασσα τόσο πολύ, που όταν μετακόμισα στην Ξάνθη, επειδή η θάλασσα είναι αρκετά μακρυά, τα βράδυα που έκανα μπάνιο στην ..μπανιέρα, έβλεπα έξω από το παράθυρο τα φώτα από τα σπίτια πέρα μακρυά και φανταζόμουν πως βλέπω καράβια στη ράδα, που έχουν αναμένα τα φώτα τους το βράδυ.
Μιλάμε για τόση τρέλλα, που κουβαλάω.

Γ) Λατρεύω το διάβασμα.
Οποιοδήποτε βιβλίο πέσει στα χέρια μου, είναι καταδικασμένο, να το διαβάσω.
Ας είναι και το πιο άσχετο του κόσμου.
Στο σχολείο, όταν πήγαινα γυμνάσιο στο Ζάννειο, δανειζόμουν τουλάχιστον τρία βιβλία τη βδομάδα και η υπεύθυνη της βιβλιοθήκης, η φιλόλογός μας με έλεγε "βιβλιοφάγο".
Καθόμουν τα βράδυα και διάβαζα και δεν έκλεινα το βιβλίο, εάν δεν το τέλειωνα πρώτα. Μέχρι το πρωί.
Χανόμουν.
Καμία σχέση με σπασικλάκι.
Το πιο κωλόπαιδο της τάξης ήμουν, που λέει ο λόγος.
Αλλά με τα βιβλία είχα πάντα μια σχέση ερωτική.
Και όταν δεν έχω χρόνο για διάβασμα, νιώθω μισερή, λειψή..
Δ) Πριν από δύο περίπου χρόνια, αποφάσισα να αλλάξω ζωή.
Αυτό συνέβη εντελώς ξαφνικά.
Από τη μια μέρα στην άλλη.
Ξύπνησα και είπα θα φύγω.
Άφησα τους γονείς μου και τον αδερφό μου, τους οποίους υπεραγαπώ και έφυγα 750 χλμ μακρυά.
Σε μία πόλη άγνωστη, χωρίς ούτε ένα φίλο.
Με έναν άνθρωπο που, ούτε ερωτευμένη ήμουν μαζί του, ούτε καν μου άρεσε.
Απείχε πολύ από τα δικά μου τα γούστα.
Φθάνω να συμπεράνω, πως τον εκμεταλλεύτηκα.
Όχι περισσότερο από ό,τι εκμεταλλεύτηκε εκείνος εμένα. Ψυχή τε και σώματι.
Και φυσικά, δεν άντεξα πολύ μαζί του κι ευτυχώς την έκανα.
Με το γνωστό δραματικό τρόπο, που κάνω εγώ τα πράγματα.
Τον άφησα να πιστεύει, ότι εκείνος με άφηνε να φύγω.
Τόσο πολύ τον έπρηξα η άτιμη :)
Μη με ρωτάτε, γιατί το έκανα.
Το να φύγω από τον Πειραιά εννοώ και να βρεθώ στην άλλη άκρη της Ελλάδας.
Δυο χρόνια μετά κι εγώ αναρωτιέμαι. Και απάντηση δεν έχω βρει.
Αν και βέβαια κλίνω, προς το σαδομαζοχισμό που με χαρακτηρίζει.
Προφανώς, ήθελα να τιμωρήσω τον εαυτό μου για κάτι.
Η' ίσως να τον δοκιμάσω. Να δω μέχρι που αντέχει.
Και ναι, ρε άτιμη Νταρκ, αντέχεις γαμώτη μου πολύ!
Σε παραδέχομαι! Αλλά μην το πεις σε κανένα.
Αν το κάνεις, εγώ θα αρνηθώ, ότι σου είπα ποτέ αυτά τα λόγια!
Ε) Θέλω να αλλάξω, αυτό που έκανα πριν από περίπου ένα χρόνο. Στις 13 του περασμένου Μάρτη.
Είναι κάτι για το οποίο θα μετανιώνω ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή μου.
Έπρεπε να γίνει. Έπρεπε;
Ίσως να υπήρχε άλλη λύση. Υπήρχε;
Πάντως, εγώ θα το κουβαλώ για πάντα μέσα μου.
Και για πάντα θα αναρωτιέμαι. Αν;

Κατευθείαν στον στόχο

2007-02-26T23:20:00.000+02:00

Θαυμάστε ποίηση, παρακαλώ... Και χωρίς την υπέροχη μουσική του Μάνου, μιλούν οι φράσεις στην καρδιά μου...

Φιλιά...

Μη μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την πόρτα

Μη μου χτυπάς
τα μεσάνυχτα τη πόρτα
μη μου μιλάς
να σ' ακούσω δεν μπορώ

Αν μ' αγαπάς
μην γυρίζεις πίσω
άσε να κρατήσω
τον πόνο συντροφιά

Όπου κι αν πας
την αγάπη παίρνεις
το σκοτάδι φέρνεις
και τη συννεφιά
---------------------
Κεμάλ

Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ
ενός νεαρού πρίγκηπα,της ανατολής
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
που νόμισε ότι μπορέι να αλλάξει τον κόσμο.
αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.

Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
στη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.

Κι ενας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί.
τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ' αλλάξουν οι καιροί.

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
απ' τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ' τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.

Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλειά
μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.

Με δύο γέρικες καμήλες μ' ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ' αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.

Σ' ένα μήνα σ' ένα χρόνο βλέπουν μπρός τους τον Αλλάχ
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Καληνύχτα...

Νίκος Γκάτσος

Ξανθιώτικο Καρναβάλι!

2007-02-21T21:44:00.000+02:00

,

Μοιράζομαι μαζί σας λίγες από τις στιγμές που ζήσαμε φέτος στο ξανθιώτικο καρναβάλι!
Επί τρεις ημέρες χάνουμε τον εαυτό μας, ξεχνάμε ποιοι είμαστε, λησμονούμε πού ακριβώς μένουμε και ξεχυνόμαστε στους δρόμους, κάνοντας φίλο τον όποιο άγνωστο έτυχε να περάσει από δίπλα μας!
Άφθονο κέφι, πολλή μουσική, τρελλά χρώματα, μουτζουρώματα, χαρτοπόλεμος, ποτό να ρέει!
Αν δεν το έχετε ζήσει, σας το συστείνω ανεπιφύλακτα για του χρόνου!

"Γυναικούλες"

2007-02-11T12:09:00.000+02:00

Τελικά, ο άνδρας που τον απορρίπτεις, που δε θέλεις να του κάτσεις, ρε παιδί μου, μπορεί να μεταμορφωθεί σε χειρότερη γυναικούλα, από οποιαδήποτε κυρα-Κατίνα (δεν έχω τίποτα με το όνομα)!
Μπορεί, να προσπαθήσει να σε προσβάλλει - γιατί, προσωπικά, δεν προσβάλλομαι από τέτοια υποκείμενα-, μπορεί να προσπαθήσει να σε κάνει να χάσεις τη δουλειά σου, τον γκόμενό σου, την αξιοπρέπειά σου, την ψυχική σου ηρεμία.
Πόσο χαμηλά μπορεί, να πέσει στ' αλήθεια, ένας άνδρας που, παρ' όλες τις προσπάθειες που έχει κάνει, εξακολουθεί να "τρώει πόρτα" καθημερινά, αλλά εκεί, αυτός επιμένει;
Τους λυπάμαι κάτι τέτοιους τυπάκους. Μόνο για λύπηση είναι.

Σε ξερίζωσα..

2007-02-04T12:37:00.000+02:00

Σα σήμερα πριν από ένα χρόνο, ήρθες αναπάντεχα στη ζωή μου.
Χωρίς προειδοποίηση, χωρίς να σε περιμένω.
Όπως κάνουν όλοι άλλωστε με τη ζωή μου.
Μπαινοβγαίνουν, όποτε τους καπνίσει.
Η δική σου εισβολή ήταν εντελώς διαφορετική.
Επρόκειτο, να μου αλλάξει όλο μου το είναι.
Δυστυχώς, προς το χειρότερο. Μόνο που δε φταις εσύ. Εγώ φταίω. Εσύ απλά, ειδες πόρτα ανοιχτή και μπήκες.
Έτσι γίνεται χιλιάδες χρόνια τώρα.
Είναι απαράβατος νόμος της φύσης.
Τόσα μπερδεμένα συναισθήματα μέσα σε ένα κορμί, έτοιμα να το κατασπαράξουν.
Από τη μια απόγνωση, απελπισία, θλίψη, από την άλλη αυτοεπιβεβαίωση, ξύπνημα, "μπορώ κι εγώ".
Ζήσαμε μαζί για πόσο; Ένα μήνα;
Ε λοιπόν, αυτό ο μήνας με συντάραξε τόσο πολύ, που κάθε πρωί ξυπνάω και αναρωτιέμαι ποια είναι αυτή που με κοιτάει στον καθρέφτη.
Δεν είμαι πια εγώ μέσα μου ... Μάλλον, μεταλλάχθηκα σε ένα διαφορετικό "εγώ", που δεν ήξερα καν, ότι μπορεί να υπάρχει.
Χθες το βράδυ, θυμήθηκα τι μέρα ξημερώνει και με έπιασαν λυγμοί.
Αληθινοί, σπαραχτικοί, στάζαν ενοχή.
Η απελπισία αναβλύζει από κάθε πόρο μου, όταν σε σκέφτομαι.
Θα μου ξανατύχει ή είμαι καταδικασμένη σε μια τιμωρία, που θα μου στερήσει αυτήν τη χαρά στο μέλλον;
Γιατί χάρηκα, όσο και να μην το πιστεύεις.
Μα ξέρεις, πως δεν μπορούσα, ήταν αδύνατο.
Ήταν αλήθεια;
Είδες; Ούτε κι εγώ ξέρω την απάντηση.
Θα σε θυμάμαι. Δε θα σε ξεχάσω ποτέ.
Θα υπάρχεις πάντοτε μέσα μου και ας σε ξερίζωσα.
Θα είσαι κομμάτι του εαυτού μου.
Και σου υπόσχομαι, πως κάθε τι που θα κάνω για να ξεφύγω από την απελπισία, θα το αφιερώνω σε σένα. Θα το κάνω για χάρη σου.
Σ'αγαπώ κι ας μη σε γνώρισα. Και ας μη σου έδωσα ποτέ την ευκαιρία.
Συγχώρα με...

Δε θα έρθει

2007-02-02T21:36:00.000+02:00

Τι κρίμα..
Κατέθεσε το ΠΑΣΟΚ πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης και δε θα μας έρθει ο Αβραμόπουλος για την κοπή της πίτας της τοπικής ΝΟΔΕ..
Τον περίμεναν όλοι πώς και πώς.
Να τους χτυπήσει φιλικά τον ώμο, όπως συνηθίζει χρόνια τώρα.
Να τους πει έναν καλό λόγο, έτσι μελιστάλαχτος που είναι.
Να τους μεταδώσει τον αγωνιστικό του παλμό.
Να προλειάνει το έδαφος για την επικείμενη επισκεψης της Ντόρας στη Θράκη.
Δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας κύριε Δημήτρη, εάν μου κάνετε την τιμή να με διαβάζετε (που χεσμένη με έχετε, αλλά ποιος χέστηκε;).
Γι 'αυτήν τη χώρα στεναχωριέμαι και προβληματίζομαι. Που όλοι έχετε βάλει το λιθαράκι σας, για να αναστενάζουμε εμείς οι λοιποί κατωτάτου πολίτες.

Και τώρα, τι θα κάνουμε χωρίς "βαρβάρους";

Θα έρθουν άλλοι, φυσικά.
Εκατέρωθεν.
Από το κέντρο, από τα δεξιά και εξ ευωνύμων.
Θα χαμογελάσουν, θα σφίξουν χέρια, θα δώσουν υποσχέσεις.

Υπομονή, σ' αυτήν τη χώρα οι "βάρβαροι" περισσεύουν.

Maiden, Maiden, Maideeeeeen!!!!!

2007-01-31T21:24:00.000+02:00

Θέλω, να πάω λέμε!
Θέλω, θέλω, θέλω, θέλωωωωωωωωωωω!!
Αλλά ας όψεται η ιδιομορφία της δουλειάς και η έλλειψη κωλοχρημάτων (αυτό για καινούργιο μας το λες;)!
Και φέτος, δε βλέπω το Δημητράκη πρόθυμο, να κάνει τον παραδοσιακό έρανο!
Για όσους ενδιαφέρεστε, εδώ θα βρείτε εισιτήρια:
Athens
TICKET HOUSE
42 Panepistimiou str.
Tel + 30 210 3608366
Monday to Friday 10:30- 21:00
Saturday 10:30 -16:00

TICKET HOUSE @ PMW
66, Panepistimiou & 28th October junction
Tel + 30 210 3803030
Monday to Friday : 08.30 - 21.30
Saturday 08.30 - 20:00
&
73, Kifisias Ave. Marousi (Cosmopolis mall)
Tell + 30 210 6197690
Monday to Sunday : 14.00 - 24.00

Thessaloniki
TICKET HOUSE
20 Ethnikis Amynis str
Tel +30 2310 253630
Monday & Wednesday 10:30 - 16:00
Tuesday , Thursday , Friday 10:30 -15:00 & 17:30 -20:30
Saturday 10:30 - 15:00

Αλλά, αν πάτε, δε θέλω να ξέρω, ούτε να ακούσω τίποτα!
Γαμώτη!
Γκρρρρ! Άτιμη κενωνία! Κακούργα ανέχεια! Μάνα γιατί με γέννησες!
Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα- ουπς σόρρυ! Αυτό είναι από άλλη ταινία!
Μπρους, εδώ είμαι, δε μου στέλνεις εισιτηριάκα (αεροπορικά περικαλώ!) και ένα πάσο για backstage?
Το ξέρω, δε ζητάω πολλά, είμαι η γνωστή παλιά καλή φίλη σου (κολλητή σου μπορώ να πω!)..
και ναι: ΠΑΡΑΛΗΡΩ κυρίες μου και κύριοι!
Το παραδέχομαι!
Αδυναμίες είναι αυτές, τι να κάνουμε;

Ελεύθερος ή σκλάβος;

2007-01-25T22:51:00.000+02:00

Γιατί η αγάπη μας ελευθερώνει και μας σκλαβώνει ταυτόχρονα;
Γιατί μας δίνει φτερά, αλλά μας δένει με αλυσίδες στη γη, ώστε να μην μπορούμε, να τα χρησιμοποιήσουμε;
Όποιος βρει την απάντηση, έχει βρει το κλειδί του κόσμου.
Μα νομίζω, πως θα χάσει για πάντα το νόημα της ζωής...

Φεγγάρι ε;

2007-01-10T22:16:00.000+02:00

You are The Moon

Hope, expectation, Bright promises.

The Moon is a card of magic and mystery - when prominent you know that nothing is as it seems, particularly when it concerns relationships. All logic is thrown out the window.

The Moon is all about visions and illusions, madness, genius and poetry. This is a card that has to do with sleep, and so with both dreams and nightmares. It is a scary card in that it warns that there might be hidden enemies, tricks and falsehoods. But it should also be remembered that this is a card of great creativity, of powerful magic, primal feelings and intuition. You may be going through a time of emotional and mental trial; if you have any past mental problems, you must be vigilant in taking your medication but avoid drugs or alcohol, as abuse of either will cause them irreparable damage. This time however, can also result in great creativity, psychic powers, visions and insight. You can and should trust your intuition.

What Tarot Card are You?
Take the Test to Find Out.

Έχει πέσει πολύ μέσα είναι η αλήθεια. Σα να με είχε μπροστά κάποιος και να με "διάβαζε".
Ειδικά εκεί που λέει για τον ύπνο, ήμαρτον Θεέ μου και όνειρα και εφιάλτες ένα είναι με μένα. Βγαίνουν όλα αληθηνιά και με τρομάζουν. Καλά και κακά.
Όσο για τη διαίσθηση, ας μην το σχολιάσω. Τόσο που τη φοβάμαι τη ρημάδα.... Δεν έχω μάθει να την κοντρολάρω τόσα χρόνια.
Και ανθρώπους που με κοροϊδεύουν έχω. Δίπλα μου. Γύρω μου. Που μου δείχνουν το προσωπείο τους και την πατάω.
Δε βαριέσαι. Έτσι καταλαβαίνω, πως ζω.

Αναζήτηση - Μέρος πρώτο

2007-01-08T21:25:00.000+02:00

Αναρωτιέμαι, ποια είναι η αλήθεια; Τι είναι το σωστό;
Να επιδιώκεις αυτό που θα σου εξασφαλίσει ένα σίγουρο, αλλά ίσως βαρετό και προβλέψιμο μέλλον;
Να κυνηγάς αυτό που θέλεις; Αυτό όμως που μπορεί αργότερα, να αποδειχθεί ως η πιο λανθασμένη σου επιλογή; Κι αν αυτό το αργότερα είναι πολύ αργά για οτιδήποτε άλλο και δεν έχεις το χρόνο, να διορθώσεις την κατάσταση ή να ακολουθήσεις μια άλλη διαδρομή;
Γιατί να μπερδεύομαι τόσο;
Σαν το τραγουδάκι που έλεγε "ποια να διαλέξω; Την Κική ή την Κοκό;"
Θεέ μου, τόσο άθλια είναι όλα, που θα πρέπει να διαλέξω ανάμεσα στην Κική και την Κοκό;

Σκατούλες πατημένες, που λέω κι εγώ...

Καλή Χρονιά!

2006-12-31T21:36:00.000+02:00

Με έχει πιάσει το καλό μου σήμερα, γιατρέ μου, λες να είναι σοβαρό;
Νιώθω να αγαπώ τον κόσμο όλο. Είναι η μέρα που φταίει φαίνεται!
Ας το εκμεταλλευτώ λοιπόν, όσο κρατήσει και ας ευχηθώ σε σας και σε μένα, τώρα που φεύγει αυτό το ρημάδι το 2006:
Ο νέος χρόνος να είναι πιο επιεικής μαζί μας, πιο γλυκός, πιο τρυφερός και να αφήσει στο κατώφλι του καθενός μας, αυτό που λείπει περισσότερο από τον καθένα!
Και κυρίως την υγειά μας!

Μουτς στα μούτρα όλων σας!!

Μπράβο στις θετές μαμάδες!

2006-12-16T21:23:00.000+02:00

Διάβασα σήμερα στα "ΝΕΑ" τη συνέντευξη, που έδωσε η Ελένη Καλογεροπούλου στον Σταύρο Θεοδωράκη και πολύ συγκινήθηκα!
Για να πω την αλήθεια μου, η κα Καλογεροπούλου δεν ήταν και από τις συμπάθειές μου στο χώρο των μίντια. Ίσως φταίει η φωνή της, τώρα που το σκέφτομαι, είναι λίγο στριγκιά και απότομη και αυτό πάντα μετράει στην εντύπωση που μου αφήνουν οι άνθρωποι.
Διαβάζοντας όμως τα όσα είχε να πει για το πεντάχρονο τσιγγανόπουλο, που υιοθέτησε από το "Μητέρα", την ένιωσα σα φίλη μου! Άλλαξε άρδην η εντύπωσή μου για εκείνη.
Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από όσα είπε και ειλικρινά χαίρομαι, που τελικά υπάρχουν τόσο αξιόλογοι συνάδελφοι:

"Γιατί βαρέθηκα να αναλώνομαι σε βαρετές σχέσεις. Τόσα χρόνια έκανα το λάθος που κάνουν και πολλές άλλες γυναίκες. Έψαχνα να βρω τον ιδανικό άνδρα, ο οποίος υπήρχε μόνο στο μυαλό μου. Βίωνα έντονο άγχος. Τι θα γίνει; Τι θέλει; Γιατί δεν με καταλαβαίνει; Κοινώς μπούρδες. Ε, ήρθε η στιγμή που είπα, "έχω τόση αγάπη μέσα μου, γιατί δεν τη δίνω σε ένα πλάσμα που θα την αξίζει πραγματικά;". Και μάλλον έκανα ό,τι σοφότερο μπορούσα να έχω κάνει στη ζωή μου. Έδωσε νόημα στη ζωή μου!».

Ερ.: Τι άλλαξες στην ζωή σου για να «χωρέσει» ο Μύρωνας;

«Τα πάντα. Ζούσα σε ένα σπίτι με θέα την Ακρόπολη, διαβάζοντας βιβλία, σκεπτόμενη τους άνδρες και την δουλειά. Γκρίνιαζα, έκανα την τρίχα τριχιά. Και άλλαξα σπίτι, ήρθα στον Χολαργό, εδώ που έχω μεγαλώσει, στους παιδικούς μου φίλους. Για τον μόνο που αγωνιώ είναι για τον Μύρωνα, δεν έχω πια υστερίες. Ο Μύρωνας έκανε ένα ανθρωπάκι στο Νηπιαγωγείο! Αυτό είναι ζωή Σταύρο μου, δεν είναι ζωή να κάθεσαι να μιζεριάζεις και να λες: "Γιατί δεν με αξιοποιούν στη δουλειά;", "Γιατί δεν με καταλαβαίνουν οι άνδρες;". Ξέρω πολλές γυναίκες που είναι στην ίδια κατάσταση με μένα. Είναι μόνες τους, "αυτάρκεις" και ζουν μια ψευδαίσθηση. Τη ζωή όμως τη ζεις μέσα από την οικογένεια. Μπορεί να μην έχω άνδρα, έχω οικογένεια».

Πόσες και πόσες γυναίκες του παρόντος δεν σκέφτονται έτσι;
Αναλωνόμαστε στο να ψάχνουμε τον ιδανικό, στο να κυνηγάμε την καριέρα μας και χάνουμε την ουσία της ζωής, που μας προσπερνά ακάθεκτη, χωρίς να μας περιμένει.
Αυτά που δίνουν νόημα στη ζωή μας, είναι τόσο απλά και συνάμα τόσο πολύπλοκα.
Και είναι δίπλα μας. Μας περιμένουν να τα αρπάξουμε, να μας χρησιμοποιήσουν και να τα χρησιμοποιήσουμε.
Εύγε Ελένη! Από σήμερα θαυμάζω κι εσένα, όπως και τις υπόλοιπες θετές μητέρες, που έγιναν λιμανάκι απάνεμο για μια παιδική ψυχούλα!

Χριστούγεννα πάπαλα!

2006-12-08T13:13:00.000+02:00

Αν δεν έρθουν φέτος τα Χριστούγεννα, εσύ θα φταις!!

Έχω λυθεί στο γέλιο από την ώρα που το είδα!
Γι'αυτό το μοιράζομαι με εσάς.
Για να σας φτιάξω τη διάθεση!

Μπακλαβάς

2006-12-06T21:40:00.000+02:00

Αφιερωμένο στον Καλό μου Λύκο, που μου το ζήτησε:

Και η αντίστοιχη παραδοσιακή συνταγή:
ΥΛΙΚΑ

3 φλιτζάνια καρυδόψιχα ψιλοκοπανισμένη
1 φλιτζάνι ζάχαρη ψιλή
2 κουτ. του γλυκού κανέλα σκόνη
200 γρ. βούτυρο λιωμένο
1 πακέτο φύλλο κρούστας

ΓΙΑ ΤΟ ΣΙΡΟΠΙ

1½ φλιτζάνι ζάχαρη
1 φλιτζάνι νερό
2 κουτ. του γλυκού ξύσμα πορτοκαλιού
1 ξύλο κανέλας

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Αναμιγνύουμε σε ένα μεγάλο μπολ την καρυδόψιχα, τη ζάχαρη και την κανέλα σκόνη. Απλώνουμε το 1/3 από τα φύλλα κρούστας, βουτυρωμένα ένα ένα, σε ένα ορθογώνιο ταψάκι, ελαφρά βουτυρωμένο κι αυτό. Απλώνουμε εκεί τη μισή ποσότητα από το μίγμα με τα καρύδια και από πάνω απλώνουμε βουτυρωμένα άλλο 1/3 από τα φύλλα κρούστας. Απλώνουμε το υπόλοιπο μίγμα των καρυδιών και τέλος καλύπτουμε με το υπόλοιπο 1/3 των φύλλων, βουτυρωμένα πάντα ένα ένα. Τυλίγουμε προς τα μέσα τα φύλλα για να μη βγει έξω η γέμιση και χαράζουμε τον μπακλαβά διαγωνίως. Περιχύνουμε με όσο βούτυρο έχει απομείνει ή λιώνουμε κι άλλο γι’ αυτό το σκοπό. Ψήνουμε τον μπακλαβά σε μέτριο φούρνο για 40 λεπτά, κατόπιν χαμηλώνουμε κι άλλο τη θερμοκρασία και συνεχίζουμε το ψήσιμο για ακόμη 15 λεπτά ή μέχρι να ροδίσει στη επιφάνειά του.
Ετοιμάζουμε στο μεταξύ το σιρόπι. Αναμιγνύουμε όλα τα υλικά σε ένα κατσαρόλι σε χαμηλή φωτιά και ανακατεύουμε μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη. Μόλις πάρει βράση, αφήνουμε να δέσει για 5 λεπτά και περιχύνουμε το ζεστό μπακλαβά με αυτό.

ΜπλοκοΧριστούγεννα

2006-12-05T18:19:00.000+02:00

Τα χρυσά μου ξαμολήθηκαν πάλι!
Εμ βέβαια, κάθε χρόνο τέτοιο καιρό, θυμούνται οι της Τροχαίας, ότι κάτι δεν πάει καλά στους ελληνικούς δρόμους και κάνουν με το παραπάνω αισθητή την παρουσία τους, για να μαζέψουν το επιπλέον κατιτίς τους, γιορτάρες μέρες!
Δύο μπλόκα είδα σήμερα, μέσα στην πόλη της Ξάνθης σε μία απόσταση το πολύ δυο χιλιομέτρων.
Τους πήρε ο πόνος πάλι!
Αχου τα μωρέ, έχουν διοργανώσει και τετραήμερο αφιερωμένο στην Τροχαία, με φωτογραφικό υλικό, ομιλίες και λοιπές φανφάρες. Για να μας πείσουν πόσο απαραίτητοι και χρήσιμοι μας είναι, ΟΤΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ να βγουν στους δρόμους και να κάνουν τη δουλειά τους.
Συγκινήθηκα!
Δε θα ξεχάσω φίλο μου, που πριν 3 χρόνια, γιορτινές μέρες πάλι, είχε πέσει πάνω σε ΠΕΝΤΕ (ναι και όμως!) μπλόκα, γιατί οδηγούσε παπί χωρίς κράνος. Διαδρομή Κορυδαλλός - Νέος Κόσμος.
Οι τέσσερις τον άφησαν. Στον πέμπτο γύρισε απηυδισμένος και του λέει: "Ρε φίλε, ρώτα τους υπόλοιπους τέσσερις γιατί με άφησαν να φύγω χωρίς να με γράψουν και άσε με να πάω επιτέλους σπίτι μου"!

Εγώ και οι τουλούμπες: Μια σχέση πάθους

2006-12-04T18:12:00.000+02:00

Όλοι οι συγγενείς, φίλοι και γνωστοί το ξέρουν: έχω μια τρελλή αδυναμία στις τουλούμπες και στα τουλουμπάκια.
Μόλις ήρθα να μείνω μόνιμα στην Ξάνθη, όλοι έκαναν την ίδια σκέψη: "Η Νταρκούλα πάει να ζήσει στον παράδεισο της τουλούμπας".
Ολόκληρη η Ανατολική Μακεδονία και η Θράκη φημίζονται για τα σοροπιαστά γλυκά τους, τους μπακλαβάδες, τα σεκέρ παρέ και τα τοιαύτα. Εγώ όμως ήρθα για τις τουλούμπες!
Δηλαδή, δεν ήρθα για αυτές, αλλά ερχόμενη τις βρήκα και εδραιώσαμε τη μελωμένη σχέση μας.
Είχα πολύ καιρό να φάω και δυστυχώς (;) μου τις θύμισε ένας φίλος (φίλο να τον κάνεις, άμα είναι να σου κάνει τέτοιο κακό), παρασύρθηκα στην κρεπάλη και πήγα και πήρα σήμερα, ώστε να ανανεώσουμε τους όρκους αιώνιας αγάπης μας!

Οποιοδήποτε υπονοούμενο σεξουαλικής φύσεως σας έρθει στο μυαλό, διεστραμένοι μου φίλοι, καλώς σας ήρθε! Δεν παρεξηγούμαι, αφού έχει κάνει την επίσκεψή του και στο δικό μου μυαλό!
Βρε λέτε;;;; Ααααααααααα να χαθείτε!! (Μέσα πέσατε!!
)